Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties.
Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via Twitter.
De meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.
Dagtaak is Blogger des Vaderlands, benoemd op 6 maart 2015 tijdens de finale van het Blogbal. In 2014 Publieksprijs van de Blogparel en 2e bij de vakjury.
Deze site wordt officieel geïndexeerd door de Koninklijke Bibliotheek "De geschiedenis van vandaag wordt vooral online geschreven. Daarom archiveert de KB sinds 2007 de belangrijkste websites van Nederland. Zo voorkomen we dat de onderzoekers van de toekomst te maken krijgen met een digitaal gat in ons geheugen."
Over terugkeer naar de maatschappij gaat het. Over re-integratie, over
maatschappelijke uitsluiting, over methodes die gebruikt kunnen worden
om de weg naar werk weer mogelijk te maken. Ik heb daar wat over te
vertellen, en dat mag. Vijf dagen lang. Voor personeel van de
vrouwengevangenis, voor maatschappelijk werkers en voor een keur aan
mensen die nauwelijks middelen hebben om goede begeleiding mogelijk te
maken.
"Zeg mij wat je leest, en ik zeg wie je bent". Duiding door middel van
leesgedrag en boekverslaving. Wie kent het niet, even langs de
boekenkast lopen van de gastheer of gastvrouw lopen als je op bezoek
bent. Het geeft bijna een even goede, soms betere indruk van iemands
passies, verlangens, interesses en stille wensen als een kijkje in de
koelkast of de kledingkast.
"Ik ga naar de bibliotheek", betekende vroeger: ik ga een boek uitzoeken, lopen langs de rijen, boeken inkijken, voelen, eventueel ruiken. Boeken zien die nieuw voor je zijn. Je blik verruimen. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Zag ik iemand op een afstand van wie ik vond dat ie er wel interessant uitzag dan onthield ik waar hij of zij stond. Als die persoon dan weg was dan liep ik naar de schap en de plek die ik in mijn geheugen opgeslagen had. Daar moest ik zijn, en zou ik wat vinden! Was het niet het boek, dan wel meer kennis over de persoon die me boeide.
Polen is sinds 1 juli voorzitter van de EU. Een hele eer, maar zet het land wel aan het denken. "Wat denkt de buitenwereld van ons, en erger, wat vinden we nu eigenlijk van onszelf?" Als voorbereiding op het EU voorzitterschap is hier een studie naar gedaan. Ik citeer het artikel uit Trouw van afgelopen vrijdag:
De mannen konden lopen vanuit hun huis naar de mijnen. En terug. Na het werk wordt bier verkocht. Zoveel als nodig is en zoveel als de mannen het zich wilden permitteren. Thuis wachtten de vrouwen. Met eten, en er werd verder gedronken. Tot het tijd was om te slapen, de volgende dag hetzelfde ritueel. Zes dagen per week en zondag naar de kerk. Een gesloten en besloten gemeenschap. Nikiszowiec is nu een monument. Een bewoond monument. Gebouwd in het begin van de vorige eeuw toen Silesië nog Duits was. Het stadje doet denken aan de Engelse mijnwerkerssteden en -wijken. Troosteloos, grauw en daardoor mooi en indrukwekkend van triestheid. Alle mann...

