Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties.
Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via Twitter.
De meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.
Dagtaak is Blogger des Vaderlands, benoemd op 6 maart 2015 tijdens de finale van het Blogbal. In 2014 Publieksprijs van de Blogparel en 2e bij de vakjury.
Deze site wordt officieel geïndexeerd door de Koninklijke Bibliotheek "De geschiedenis van vandaag wordt vooral online geschreven. Daarom archiveert de KB sinds 2007 de belangrijkste websites van Nederland. Zo voorkomen we dat de onderzoekers van de toekomst te maken krijgen met een digitaal gat in ons geheugen."
Het is aftellen geblazen. Elke bom kan de laatste zijn. Nu is het van
belang om natuurlijk geheim te houden welke bom de laatste zal zijn.
Hoeveel zijn er eigenlijk nog? Duizend? Honderd? Tien? Nog drie? The
Washington Post meldde gisteren dat de precisiebommen die in Libie
worden ingezet door de strijdmachten van de NAVO op aan het raken zijn.
Dit heeft de krant vernomen hebben uit bronnen van hoge NAVO
functionarissen. De functionarissen worden natuurlijk niet met naam en
toenaam genomend. Evenmin wordt er duidelijkheid gegeven over het aantal
bommen dat nog geworpen kan worden. Is het bericht wel waar? Zit er een
politiek doel achter het uitlekken van deze informatie? Is het een
signaal aan de politici in met name West-Europa dat de bezuinigingen die
in vrijwel in alle NAVO landen ingezet zijn nu hun tol gaan eisen?
Willen de "hoge" NAVO functionarissen hiermee een signaal afgeven dat de
Verenigde Staten zich wederom gaan inzetten in Libie? Toen een aantal
weken geleden de NAVO eensgezind besloot om een eind te maken aan het
bewind van Kadhafi leek het een kwestie te zijn van dagen. Wat te doen
als Libie tegen een overmacht vanuit het Westen. Het Libische leger werd
afgeschilderd als failliet. De vraag ging meer over hoe het verder moet
met het land na Kadhafi dan dat er getwijfeld werd over de vraag of
"we" Kadhafi wel even zouden afzetten. Nu een paar weken verder rijdt
Kadhafi in een open auto door de straten van Tripoli en ruzien de
ministers van defensie en hun regeringsleiders in Berlijn over de vraag
hoe het nu verder moet. Vroeger speelde ik vaak Risk. Nachten lang.
Behalve dat je een beetje mazzel nodig had, werd het spel bijna altijd
gewonnen door degene met het grootste strategisch inzicht, de langste
adem en het best in staat om bondgenootschappen te smeden die direct
ontbonden werden naarmate de overwinning dichterbij kwam. Het uitputten
van de tegenstander was cruciaal. Onder tafel op je schoot, onzichtbaar
had je je troeven liggen. Kaartjes waarmee je extra munitie kon inzetten
op een door jou gekozen moment. Voor je tegenspelers hield je dit
angstvallig geheim. Nu had je er altijd iemand bij die zich armetieriger
voordeed dan hij was. In stilte, met een trieste blik, steeds bereid om
de gasten van drankjes te voorzien en toastjes te smeren en zich
zodoende aan het spel te onttrekken potte hij langzaam een enorm leger
op. Bijna onopgemerkt. Op het moment dat de tegenstanders zichzelf bijna
uitgeput hadden speelde hij zijn troeven uit en rolde over het hele
continent heen met zijn poppetjes om uiteindelijk het spel te gaan
winnen. Hier moest ik aan denken toen ik het bericht van The Washington
Post las. Het spel Risk wordt tegenwoordig niet zo veel meer gespeeld.
Poker is veruit populairder. Er zijn weinig overenkomsten tussen het
grote bordspel en het kaartspel dat Poker is. De grote overeenkomst is
de mate van geheimzinnigheid die je in acht moet nemen over hoe sterk je
bent. Een strakke blik, liefst zonnebril op en een onaantastbare
lichaamshouding helpen daarbij. Het is alleen zo rauw dat het nu niet om
een spelletje gaat maar om de bescherming van de bevolking van een
land. NAVO tel niet alleen je zegeningen maar ook de kaarten die je in
hand hebt voordat je ze op tafel gooit. En dat laatste geldt natuurlijk
ook voor Kadhafi.

