|
Dagtaak Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak mail: dagtaak.tve@gmail.com Dagtaak is goed geïndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier. |
|
|
| Zak (4) en de poging de geschiedenis te herschrijven Donderdag 12 juli 2012  deel 1. over de liefde en woorden in het donker;deel 2.over de hoofdpersoonbescherming en het verloren manuscript; deel 3. zin en onzin en de aanleiding; deel 4. poging de geschiedenis te herschrijven Ik loop rechtstreeks naar de plek waar ik moet zijn. Een bijna rechte streep vanuit het stationsplein naar het oosten. Ik weet dat ik niet welkom zal zijn, maar ik weet ook dat ik mag blijven. Er zal een bed voor me staan, een tafel, een kast en nog wat meubilair die een kamer een kamer maken. Ik zal hem in mogen richten als ik dat zou willen, ik zou het ook mogen laten. De keuze zal aan mij zijn. Vanaf nu zullen alle keuzes aan mij zijn. ------------------------ Na een week werd ze gevonden. Aangespoeld. Ze was doorgelopen tot ze niet meer verder kon, en toen toch verder. Het lichaam was onherkenbaar, identificatie had kunnen plaatsvinden door haar collier. Daar was haar voornaam ingegraveerd. Het echtpaar dat haar had zien liggen had er in eerste instantie geen lichaam in herkend. Vissen, schaaldieren en het zoute water hadden hun werk gedaan. De weerkaatsing van het zonlicht op het collier had hun aandacht getrokken. Met een stok peurde de man in de weke massa om te kijken wat er blonk. Ze trokken beiden spierwit weg toen ze in de gaten kregen dat het een lichaam was. Half kotsend en overstuur is de man naar de dichtstbijzijnde strandtent gesneld en heeft daar de politie laten bellen. De strandpolitie was er binnen een kwartier. Met linten werd het strandgedeelte afgezet en wat er nog over was van haar is voor nader onderzoek meegenomen. Op de lijst van vermiste personen stond geen persoon die logischerwijs met haar in verband kon worden gebracht. Die avond was er een oproep op de nationale televisie en de volgende dag een bericht in de krant. Er kwamen diverse tips binnen en verontruste telefoontjes. Na twee dagen kon haar identiteit worden vastgesteld. Eva de Jager. Haar broer, Peter werd geïnformeerd. Wat er nog van haar restte is begraven in de duinen. Zo was haar wens. Behalve haar broer en zijn echtgenote Annelies en drie vriendinnen waren er verder geen gasten op de begrafenis. Sober, plechtig, maar vooral koud en winderig. De plek in de duinen die als begraafplaats was aangewezen was slecht toegankelijk. De laatste honderd meter moest de kist gedragen worden. De dragers kwamen uit het dorp. Meestal wordt de kist door familie gedragen, bij gebrek aan voldoende familie had hij vier mannen ingehuurd. Zelf droeg Peter een plastic tas met daarin een cd-speler op batterijen. De laatste klanken, voordat zij naar beneden werd getakeld, waren van Philip Glass, Koyaanisquatsi. Minimalistisch. Zo was zij ook. Het was de eerste CD die hij zag liggen toen hij haar kamer betrad. In de woning had Peter geen adresboekje kunnen vinden. De drie vriendinnen hadden gereageerd naar aanleiding van de overlijdensadvertentie die hij in de krant had laten plaatsen. Het was voor Peter de eerste keer dat hij in haar huis kwam. Ze hadden elkaar de laatste jaren op een enkel kort telefoontje na niet gesproken. Hij wist weinig meer van haar leven. Op de salontafel in de woonkamer lag een opengeslagen boek “De verbanning”. Hij had het meegenomen en een legger gestoken op de bladzijde waar zij gebleven was. Hij zou het voor haar verder uitlezen, dat was het minste dat hij voor haar kon doen.   |
|
