Dagtaak

Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poŽtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak



Dagtaak is goed geÔndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). Ton van Eck is eigenaar van uitgeverij Nieuwe Druk.

De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.

Zak! (3) Zin en onzin, herinneringen of fictie

Woensdag 11 juli 2012

http://tonve.home.xs4all.nl/hesse1.jpg(dit het derde deel van Zak!
deel 1: http://dagtaak.org/2012/07/zak-ik-hou-van-jou.-woorden-in-het-donker..html
deel2: http://dagtaak.org/2012/07/fictie--hoofdpersoonbescherming-en-literatuur.html )


Zak! Wist ik. Ik ging zitten en typen. Eerst aarzelend, letter voor letter, daarna sneller, als een razende. Het moest terug. Wat ik nog wist, dat schreef ik op, waar ik iets niet meer terug kon halen, verzon ik het.

Ik geloof dat, ondanks de klaarblijkelijke onzin, het leven toch een zin heeft.
 


De mens is het enige dier dat het groepsleven opgeeft om zich als eenling het anderen en zichzelf lastig te maken. Het tarten en beledigen is geen doel op zich maar komt voort uit frustratie, zelfgekozen eenzaamheid, machtswellust,  jaloezie en meestal uit liefde. 

Als ik aan haar denk zie ik een leeg strand voor me. Een schip beweegt, nauwelijks zichtbaar, traag aan de horizon. Een surfer die zich met moeite tegen de golven in werkt. Aan de landzijde achter mij een blaffende hond. Zij loopt met een stok in haar linkerarm tegen de wind in. Het strand is verder verlaten. Ik sta boven op de duintop maar ben er niet echt. Als zij om zich heen zou kijken zou ze een leeg strand zien en kale duintoppen.

Ze is niet een persoon die een wandeling maakt en dan omkeert om hetzelfde traject in tegengestelde richting af te leggen. Het is heel belangrijk dat ze niemand tegenkomt op het strand. Elke opmerking van haar, of zelfs elk zwijgen, zal mijn beeld van haar doen wankelen. Ik kijk haar na tot ze uit het zicht is verdwenen.
 
Het is meer dan acht jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag. Op die avond probeerde ze mij te kussen. De hele avond waren we samen geweest zonder een woord te wisselen. Ze pakte me beet, hield me vast en drukte zich tegen me aan. Ik zag haar betraande, iets loensende, ogen en duwde haar van me af. Ze draaide zich onmiddellijk om en vertrok. 

De week daarna heb ik de trein naar Nijmegen genomen. Maandagmiddag was het, ik vertrok vanaf het station Amstel. Samen met mij stonden tientallen mensen te wachten op de trein. Mannen, vrouwen, kinderen, alle leeftijden. Waarom toch al die mensen? In de drukte lukte het niet me te concentreren om waar het werkelijk om ging. Ik ging terug, terug naar de stad waar het begon. De afkeer.

Het kost moeite niet in paniek te raken van de zweetlucht die me begint te omringen. Transpiratie is het eerste teken dat erop wijst dat ik de situatie niet meer onder controle heb. De trein rolt binnen. De wachtenden zetten zich in beweging. Ze beginnen zich als in een stoet te gedragen en lopen met zín allen met de rijrichting van de trein mee. Ik blijf stokstijf staan. Onbewust ben ik actief bezig mijn bekertje koffie te verdedigen. De zuigkracht van de passanten maakt nu plaats voor een tegengestelde kracht. Ik loop naar het achterste gedeelte van de trein en stap in. De trein zet zich langzaam in beweging.

Ik weet dat ik de Bijlmer bajes gezien moet hebben, het OriŽntal Palace, de Arena, het futuristische Rabo-bank gebouw, maar ik herinner me niets, niets.

Toen ik de Waal onder de spoorbrug zag stromen moet ik bijgekomen zijn. Ik kijk even of ik de witte boot met het rode dak nog op het Waalstrandje bij Lent zie liggen. Dat herinner ik me. De Waal en de poging het bootje te zien.

De trein stopt voor de laatste keer, ik vergeet mijn bagage bestaande uit een grote witte plastic tas niet en loop de trein uit, het perron op. Hier ook weer mensen. Blije mensen die elkaar begroeten. Gewone drukte. Niemand die zich te goeder of te kwader trouw maar iets van me aantrekt.

Toch heb ik het angstaanjagende gevoel bekeken te worden, te worden gecontroleerd. Alsof iemand mijn wegen volgt en conclusies trekt. Ik ben moe en voel me smerig, de reis heeft me geen goed gedaan. Ik snak naar opfrissing, op alle fronten. Met de laatste energie die ik heb herpak ik mezelf.

Ik ga op pad, naar waar het allemaal begon.



Deel dit op TwitterDeel dit met Facebook

Geef een reactie:
Naam:
Email:
Reactie:
Hoeveel is 6 minus 1?
Arnhem met een scheve blik

Arnhem met een scheve blik
Nu overal verkrijgbaar
Bij uw boekhandel of online
Huub Klinkenberg

"Bewustworden, de ontwikkeling van de mens" van Huub Klinkenberg.
"Alsof veel puzzelstukjes op zijn plaats vallen" uitgave Nieuwe Druk, 2014. In de boekwinkel of online


Blogparel

Dagtaak is winnaar van de publieksprijs en 2e bij de vakjury voor de column over de 250 van Teeven en de barbecue voor SyriŽ


Tourette

"Een ticje vreemd of Gilles de la Tourette ŗ la carte, Jaap van Dijkhuizen" (lees ook de Dagtaak over het boek)

 
Seksueel misbruik

Het veel bekroonde boek van Heidi HassenmŁller over seksueel misbruik. Nu in vertaling beschikbaar.
Advertentie Google

Kind van de toekomst

Kind van de toekomst, Kathy Beckers, verhalen over het verlies van een baby. Lees ook Dagtaak


Keuze uit Dagtaak deze week

Het syndroom van Gilles de la Tourette, "een ticje vreemd"

Kootje komt van link, over Geert Wilders, de EU verkiezingen en het populisme

ZZP'ers en schijnzelfstandigheid

Thť Lau moet stoppen: Alcohol en tranen

Over het slepen met bejaarden en het sluiten van de verzorgingshuizen

U lijkt wel verliefd?

De onschuld van Joris Demmink

publieksprijs Blogparel 2013

Uitgeverij Nieuwe Druk verzelfstandigd


Guus Dijkhuizen overleden
Guus Dijkhuizen

De nieuwe verhalenbundel van Guusdijkhuizen is uit:Narigheid in Ribfluweel

Terug naar Bandung

Bestel: Terug naar Bandung

In Terug naar Bandung vertelt Femmy Fijten het verhaal van een man die na 60 jaar terugkeert naar IndonesiŽ, het land waar hij vocht en lief heeft gehad.

Omarmd zowel door de Indische gemeenschap als door veteranen.
Met Pa valt niet te Feesten


Trailer van: Met Pa valt niet te feesten, het nieuwste boek van Guus Dijkhuizen, 10 oktober gepresenteerd aan Ed van Thijn. Uitgegeven bij Nieuwe Druk.
Advertentie2

Eigen bedrijf starten


Coaching en advies tijdens en voor de start van uw eigen bedrijf. Van bedrijfsidee tot bedrijfsplan tot implementatie.

Nieuws: Samenwerking met Uitgeverij Nieuwe Druk beklonken
Gewoon Guus

Ron Jansen werd in De Gelderlander "de Gelderse Jacques Vriens" genoemd. Voorlezen vanaf ca 5 jaar.
(c) Ton van Eck 2014