Dagtaak

Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poŽtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak



Dagtaak is goed geÔndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). Ton van Eck is eigenaar van uitgeverij Nieuwe Druk.

De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.

Overzicht week 7: 12 februari tot 19 februari 2012


PVV , Al-Haddad , De Balie en het Debat over vrijheid van meningsuiting

Zaterdag 18 februari 2012

Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Punt. Zolang het in ons straatje past. Punt. Wilders wordt gedoogd, hij mag in ons land zeggen wat hij wil. Punt. Een Arondeuslezing wordt in Noord-Holland door de PVV geweigerd, past niet in hun straatje. Een Meldpunt Oost-Europa wordt door Rutte gedoogd, de PVV past in zijn straatje. Al-Haddad mag niet naar de VU komen, hij is immers een haat-meneer. En van haat-meneren worden we bang. En angst past niet in het straatje van Nederland.

Wij zijn handelaars. Dat zit in onze genen. Wij zijn polderaars, we zoeken naar samenhang, coalities en grootste gemene delers. Iedereen mag zeggen wat hij wil, als hij maar op tijd water bij de wijn doet. Zolang de PVV het kabinet steunt mag hij doorgaan met haatzaaien. De gedoogsteun is het water.

Gisteren was Al-Haddad in Nederland. Meneer Al-Haddad is niet mals. En zeker geen polderaar. Het was maar kantje boord of hij welkom was. De Tweede Kamer zag het niet zitten en de VU weigerde een debat met hem. Naar de Balie mocht hij komen. Aan tafel met Kustaf Bessems en Tofik Dibi. Twee heren die fatsoen hoog in het vaandel hebben en pal staan voor de vrijheid van meningsuiting. Ze hadden zich goed voorbereid. Stiekem hadden ze gehoopt de Imam met de feiten om de oren te kunnen slaan, dat lukte niet. Andersom lukte het de Imam wonderwel om rustig te blijven, het "debat" naar zijn hand te zetten en met simpele discussietechnieken er voor te zorgen dat het zijn avond werd. Handen en complimenten over en weer na afloop en vele bedankjes en de groeten aan Holland. Meneer Al-Haddad riep de pers op melding te doen van zijn grote waardering voor Nederland, hij houdt niet van copy en paste, voegde hij eraan toe, en dicteerde vervolgens keurig wat de pers zou moeten schrijven over hem.

Het debat toonde prachtig aan hoe polderaars en relativisten het afleggen tegen mensen die absolute waarheden verkondigen. En misschien schuilt daar wel het grootste gevaar. Het absolutisme viert hoogtij. Of de spreker nu Wilders of Al-Haddad heet.

Vrijheid van meningsuiting is niet langer meer het recht om absolutisme aan de kaak te stellen, maar eerder het recht van de absolutisten om de vrijheid van de mens aan de kaak stellen. En daar word ik nu bang van.








SP-Light, of een dubbele on the rocks, crisis in de PvdA

Vrijdag 17 februari 2012

"Een thee, een whiskey met ijs, een volle rode Bourgogne uit een bijpassend glas, en vier cola-light graag." De groep van zeven had zich gehaast naar het stamcafe van Cohen. Daar kwamen ze altijd na een crisisberaad. Ze waren daar stamgasten en ieder kende zijn plek. Spekman stelde voor even ter ontspanning te gaan biljarten (Tien over Rood, ja leuk!) , Plasterk koos voor de gokkast ("wetenschappelijk is bewezen dat de jackpot toch echt nu moet gaan vallen") , Sharon Dijksma had een leuk en toch educatief spel meegenomen uit de spel-o-theek, Albayrak sms'te nog even met een familielid, terwijl Cohen zich met Hamer en Samson vleide op de pluche bank achter in de ruimte.
Timmermans wilde niet mee, die moest nog mailen, zou vast laat worden vannacht. Hij verexcuseerde zich netjes.

Cohen roerde in zijn kopje en schudde zijn hoofd. "Die verduvelde Roemer toch, wat heeft hij wat wij niet hebben?". "Ballen!!" galmde het door de zaal. Spekman had de carambole van zijn leven gemaakt, maar niemand die hem wilde zien of horen. "Meer ballen", hebben we nodig, schreeuwde hij nogmaals "Met maar drie ballen lukt het nooit mijn Tien over Rood voor sluitingstijd te maken". Hij trok zijn trui uit en stroopte de mouwen van zijn uitgerekte T-shirt nog wat extra op. "Ober, doe dan maar een flinke portie bitterballen, een stuk of dertig, ik tracteer!"
"Leiding geven!" Albayrak was overgegaan op de spraakmodus. Het sms-sen duurde haar te lang. "Geef dan toch leiding", schreeuwde ze, ternauwernood uitkomend boven het gekletter van Spekman. Cohen genoot zichtbaar. Waar is er meer saamhorigheid dan in je stamkroeg.
Hamer nipte van haar cola en schurkte zich wat tegen Job aan. "Makkelijk is het niet, Job, wat doen we onszelf aan?" Vanavond is het je mooi gelukt om de pers een loer te draaien, je deed het goed. Vooral dat je aangaf dat "Jij"de leiding geeft. Chapeau, want zo is het ook, maar hoelang houd je dit vol?"

"Doe mij nog een Roemer vol," Samson liep met zijn wijnglas naar de bar, "tot de rand graag, deze beker drinken we helemaal leeg". Toen hij terugliep naar het pluche was zijn plek ingenomen door Albayrak die er zichtbaar aangeslagen uitzag, ze hikte iets, met haar tong spelend met het smeltende ijsklontje in het glas. "Minstens tweemaal de Balkenende-norm, krijgt zij", hikte ze, en wij maar Sappelen.
"Eureka! Ik heb het!", Plasterk sprong een gat in de lucht. "Als je er maar genoeg in blijft gooien, dan komt er vanzelf wel iets uit".
Op dat moment piepte de telefoon van Job. "Sorry, jongens, ik krijg een mailtje binnen, van Timmermans. Ik ga afrekenen, fijne avond nog."

Het galmde nog even na: Rozen, Rumbonen en Rode Wijn uit de jukebox. Laatste ronde! En toen werd het stil.





 







Help! De boeren komen , Het Kaf en het Koren

Donderdag 16 februari 2012

Ik heb niks tegen boeren. Wel tegen hun klompen, hun tractoren, de gier die ze rondspuiten en het taalgebruik. Een boer pruimt en spuugt uit, een boer trekt zich niets aan van fatsoensnormen, eet met een lepel in plaats van met mes en vork en ze bezorgen overlast. Ooit rustig een huisje gehuurd in Friesland of in Drente? Een grote ellende. 's Avonds is het allemaal nog te doen. Mooie weidse blik bij de ondergaande zon, en je komt tot rust. Die is tegen een uur of zes, of vroeger, al weg. Herrie. Landbouwmachines, rammelende melkflessen en zeg je er wat van dan krijg je in een onverstaanbaar dialect een kortaf antwoord. Tolerantie op het platteland is ver te zoeken!

Het beste kan je dan in een vakantiepark zitten. Je hebt dan het goede van beide werelden. Het uitzicht blijft, de zon gaat vanzelf onder en met mede-emigranten uit de grote stad maak je het bont tijdens het karaokefeest in het verzamelgebouw. Tegen de tijd dat de boeren het land op gaan om jouw melk voor de capuccino uit de koe te pompen, de eieren bij elkaar te scharrelen voor de omelet tijdens de brunch en het kaf van het koren te scheiden, gaan wij pas slapen. De roes helpt om niets te horen en geen hinder te hebben van de overlast.

De vrouwen van de boeren dragen kapjes. Dat moet van de boer. Zonder kapje geen boerenvrouw. Een enkele vrijgevochten boerenvrouw die middels een oproep uit de stad meegedaan heeft met de cursus: "Ken jezelf" is helemaal de weg kwijtgeraakt en woont nu met een ambitieuze stedeling in het buitengebied. Tot verdriet en soms woede van de boeren. Zij zijn niet alleen een gelovige kwijt, maar ze ergeren zich groen en geel aan het af- en aanrijden van buitenissige 4WheelDrive auto's, die nog nooit van het asfalt zijn af geweest.
Op rustige zondagen.
En de barbecue-lucht 's avonds die over de weilanden geurt en het daarmee onmogelijk maakt om aan de geur van het gras op te maken of er morgen al dan niet gehooid moet worden.

De boeren hebben al eerder voorgesteld een groot hek om hun provincie te zetten. Niet alleen om de entree van vreemdelingen stop te zetten, maar ook om een geurwal te creŽren, dat het voor de lokale economie handig is dat buitenstaanders hun bijdrage leveren is prima; maar er zijn grenzen.

Omgekeerd hebben de rustzoekers uit de grote stad hetzelfde al eerder voorgesteld. Waarom moet onze melk gemolken worden zo dicht bij huis? Ons kaf kan toch ook van het koren worden gescheiden in een ander land, zodat wij zonder overlast ons uitzicht met de bijpassende stilte kunnen bewaren? 

De boeren en de stedelingen zijn er nog niet uit. De politiek doet er ook niets aan. Sommigen zwijgen alsof er niets aan de hand is, anderen gooien olie op het vuur met populistische argumenten die ons ook al niet verder brengen. Ging het eerder voornamelijk over de Friezen en de Drenten, nu ook de Zeeuwen en de Limburgers. Voorlopig worden de Brabanders en de Achterhoekers nog met rust gelaten. Het schijnt in de Betuwe soms ook al tot een fikse discussie te komen. Utrecht is een vrij-plaats, evenals Rotterdam en Amsterdam. Het wachten is op Den Haag. Maar dat is niet zo vreemd. Daar was het altijd al wachten op geblazen.
Daar zwijgen ze. "Eerst de landbouwberichten afwachten en dan pas keuzes maken", zo werd vernomen uit een bron die uit angst voor represailles voorlopig liever anoniem wilde blijven.








De man, de partij, zijn meldpunt en het land

Woensdag 15 februari 2012

Het gaat niet over een meldpunt, het gaat niet over een hoofddoek, het gaat niet over een boerka, het gaat niet over een tuigdorp, het gaat niet over de Griekse dragme of de Europese Unie.
Het gaat niet over Doe Eens Normaal Man, het gaat niet over Knattergak, het gaat zelfs niet over de Kerstrede van de Koningin.

Het gaat over een man die angst zaait en angst oogst. Het gaat over een man die het voor elkaar krijgt dat de halve Tweede Kamer angstig is om zich klip en klaar uit te spreken. Het gaat over een man waarvan velen denken dat zijn beweging wel over zal waaien. Het gaat over een man die het beeld van Nederland in het buitenland aan het bepalen is en die het voor elkaar krijgt dat er velen zijn die hem geloven, nalopen en hun onderbuikgevoelens verwoordt. 

Het gaat over een partij die een sleutelrol heeft in de politiek. Die het voortbestaan van het kabinet CDA en VVD in zijn greep houdt, die noodzakelijk gedoogd wordt om de bezuinigingsoperatie af te kunnen ronden. Het gaat over een partij die zich daar voor de volle honderd procent van bewust is en daardoor van mening is dat het zich alles kan permitteren.

Het gaat over een beweging die optimaal gebruik maakt van het falen van een gezonde oppositie. Die de lachers op zijn hand krijgt als ze het failliet van de progressieve beweging belachelijk maakt. Die de journalistiek minacht en boycot en zich slechts sporadisch op een kritische wijze laat interviewen. Die zich geen bal aantrekt van fatsoensregels en hoe er vanuit het buitenland op hun wordt gereageerd.

Het gaat over een land dat zich in een gijzeling bevindt en geen antwoorden meer paraat heeft over de problemen waar ze tegen aanloopt, een land dat liberaal en tolerant was, dat open stond voor verandering en steeds meer in zichzelf gekeerd raakt. Een land dat met man en macht niet alleen de grenzen sluit maar ook de ogen en de oren.

Het gaat over ons, mensen die in de lage landen zijn geboren of er later naar toe zijn gekomen. Het gaat over de grenzen die we zelf moeten trekken.


Tot hier en niet verder? of zijn we grens al over?





Valentijnsdag: liefde geboorte en dood

Dinsdag 14 februari 2012

Sterven op Valentijnsdag is heengaan in liefde. Passie, hartstocht, verlangen en dood. Roder kan een dag niet zijn. Door de commercie vertroebeld, wat jammer is, want dit zijn de grote thema's die er toe doen en de motor zijn van een groot deel van het bestaan.

Ik heb een tic om elke dag even te kijken wie er overleden zijn op een bepaalde dag. Zelden valt het samen: sterven op je geboortedag. Ischa Meijer overkwam het. De "dikke man" van het Parool, de minnaar van Connie Palmen, de gevreesde en geliefde interviewer van Vrij Nederland en de man die altijd gelijk wilde hebben en het ook nog redelijk vaak had.

Het is ook de sterfdag van Marco Pantani (een prachtige in memoriam video trouwens opgenomen in de Dagtaak van 20 juli 2011, echt even kijken) bij wie de tragiek van een groot renner bijna symbool staat voor de passie, de pijn en de hartstocht die de wielersport zo bijzonder maakt. Pieken en dalen. Geboorte en dood. Steeds opnieuw sterven.

De heilige Valentinus werd op 14 februari in de derde eeuw van onze jaartelling omgebracht vanwege zijn geloof. Hij weigerde afstand te doen van zijn eigen opvatting en stond pal voor wat hij vond. Bij de grote heiligen-schoonmaakronde van de katholieke kerk is Valentijn in 1969 afgevoerd van de heiligenkalender. Hij paste waarschijnlijk niet mooi in het rijtje met wat je van heiligen zou mogen verwachten, vanaf die tijd wordt een Italiaanse monnik herdacht die bloemen aan geliefden schonk die hij zelf kweekte in de kloostertuin. Ook mooi.

De zoektocht naar waarheid (zoals Ischa dat deed in zijn interviews), de zoektocht naar erkenning en de passie (Marco Pantani) en de zoektocht naar het ultieme geloof (Valentinus) is bijna altijd tot mislukken gedoemd, maar het toewerken daarnaartoe is prachtig. Echte waarheden zijn zeldzaam, maar zolang we onszelf de zoektocht misgunnen is het maar een sober leven.

Hoedt u voor wie het denkt te weten. Een mooie Valentijnsdag en een mooie zoektocht gewenst.

Als toetje, My Funny Valentine van Chet Baker












Gelukkig dooi!

Zondag 12 februari 2012

Ik ben een fanatieke schaatser. In mijn hoofd. Als klein jongetje kon ik goed schaatsen, als jonge tiener was ik altijd op het ijs te vinden als het er was, en als het er niet was schaatste ik van oktober tot maart op de prachtige buitenbanen van Jaap Eden en die van Utrecht. Vanaf het ijs heb ik ook de jaren daarna vele malen de kerk van Ransdorp gezien, Monnikendam, Volendam en in Marken mezelf opgewarmd en getrakteerd. Een rondje Pampus, altijd spannend. Het Muiderslot in de verte. De hel van het Noorden bij Steenwijk, molentochten bij Kinderdijk, Ankeveense plassen en het ondiepe water van het Veluwemeer overgestoken toen Almere nog Almeertje was.

De schaatsen heb ik nog. Goed verzorgd leer maar zonder veters. Schaatsen die stevig aan de schoen vastzitten en niet kunnen klapperen. In de schaatsen bewaar ik mijn favoriete schaatssokken. De ijzers zijn altijd vet en zonder roest, maar bot. Al jaren. Want ik durf niet meer.

Niet vanwege de angst om door het ijs te zakken, niet vanwege de kou, niet vanwege de kans op vallen en een scherpe punt van een collega schaatser in mijn onderbeen te krijgen of door mijn handschoen. Ik durf niet meer omdat ik vrees de tochten die ik vroeger maakte niet meer te kunnen halen. Honderd of honderdvijftig kilometer schaatsen was geen probleem, toen. Ik genoot van de wind van achteren en met de handen op de rug met een flinke snelheid een bijna meditatieve staat te bereiken. Ik genoot van de worsteling om met wind van voren toch nog een ritme vast te houden. Tellen, dat was het geheim. Ritmisch tellen en slagen maken.

Ik zie op de televisie beelden van de tochten die ik ooit allemaal zelf heb gereden. Ik hoor het ijs en kan het bijna voelen. "Morgen", zeg ik dan, misschien dat ik morgen een gaatje vind om de schaatsen te laten slijpen. En ik weet dat ik dat niet zal doen. De gedachten aan 'toen' zijn mooier dan dat ik ooit nog kan bereiken.

Vanaf morgen treedt de dooi in. De ijspret is over, de beelden van de helden op het ijs zijn dan weer verdwenen. "Ik ga volgend jaar de schaatsen maar eens laten slijpen, flink voordat het weer gaat vriezen. Jammer dat het er dit jaar niet van is gekomen," zeg ik met een overtuigende en met oprecht spijt klinkende stem. In mijn hart ben ik blij. Boven heb ik een doosje met lintjes, medailles en andere gedenkstukken aan de vele tochten. Het doosje zal niet voller worden.

Het dooit, gelukkig.






Arnhem met een scheve blik

Arnhem met een scheve blik
Nu overal verkrijgbaar
Bij uw boekhandel of online
Moekoesja's kus

Net verschenen, Moekoesja's kus van Yolande Belghazi-Timman.



Nu overal verkrijgbaar. Na de presentatie ook ruim op voorraad bij De Nieuwe Boekhandel in Amsterdam
Seksueel misbruik

Het veel bekroonde boek (meer dan 500.000 exemplaren in het Duitse taalgebied) van Heidi HassenmŁller over seksueel misbruik. Nu in vertaling beschikbaar. Info: zie site
Huub Klinkenberg

"Bewustworden, de ontwikkeling van de mens" van Huub Klinkenberg.
"Alsof veel puzzelstukjes op zijn plaats vallen" uitgave Nieuwe Druk, 2014. In de boekwinkel of online


Blogparel

Dagtaak is winnaar van de publieksprijs en 2e bij de vakjury voor de column over de 250 van Teeven en de barbecue voor SyriŽ


Tourette

"Een ticje vreemd of Gilles de la Tourette ŗ la carte, Jaap van Dijkhuizen" (lees ook de Dagtaak over het boek)

 
Advertentie Google

Kind van de toekomst

Kind van de toekomst, Kathy Beckers, verhalen over het verlies van een baby. Lees ook Dagtaak


Keuze uit Dagtaak deze week

Het syndroom van Gilles de la Tourette, "een ticje vreemd"

Kootje komt van link, over Geert Wilders, de EU verkiezingen en het populisme

ZZP'ers en schijnzelfstandigheid

Thť Lau moet stoppen: Alcohol en tranen

Over het slepen met bejaarden en het sluiten van de verzorgingshuizen

U lijkt wel verliefd?

De onschuld van Joris Demmink

publieksprijs Blogparel 2013

Uitgeverij Nieuwe Druk verzelfstandigd


Guus Dijkhuizen overleden
Guus Dijkhuizen

De nieuwe verhalenbundel van Guusdijkhuizen is uit:Narigheid in Ribfluweel

Terug naar Bandung

Bestel: Terug naar Bandung

In Terug naar Bandung vertelt Femmy Fijten het verhaal van een man die na 60 jaar terugkeert naar IndonesiŽ, het land waar hij vocht en lief heeft gehad.

Omarmd zowel door de Indische gemeenschap als door veteranen.
Met Pa valt niet te Feesten


Trailer van: Met Pa valt niet te feesten, het nieuwste boek van Guus Dijkhuizen, 10 oktober gepresenteerd aan Ed van Thijn. Uitgegeven bij Nieuwe Druk.
Advertentie2

Eigen bedrijf starten


Coaching en advies tijdens en voor de start van uw eigen bedrijf. Van bedrijfsidee tot bedrijfsplan tot implementatie.

Nieuws: Samenwerking met Uitgeverij Nieuwe Druk beklonken
Gewoon Guus

Ron Jansen werd in De Gelderlander "de Gelderse Jacques Vriens" genoemd. Voorlezen vanaf ca 5 jaar.
(c) Ton van Eck 2014