|
Dagtaak Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak mail: dagtaak.tve@gmail.com Dagtaak is goed geïndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier. |
|
|
| Carmiggelt, Kronkels, en het Cursiefje Woensdag 30 november 2011  Simon Carmiggelt was zeker niet de eerste die "stukjes"schreef. Cursiefjes, Kronkels, voorlopers van de moderne column. En ook niet de laatste. Carmiggelt was wel de eerste en naar mijn weten ook de laatste die zijn cursiefjes op zo'n manier kon voorlezen dat je achteraf niet meer wist of je een bepaald stukje van hem nu gehoord of gelezen had. Simon Carmiggelt lezen is naar Simon Carmiggelt luisteren. Op 30 November 1987 is hij overleden. Vandaag op de dag af 24 jaar geleden. Een hele generatie geleden dus. En nog steeds als ik zijn naam lees dan hoor ik zijn stem. De lichte ironie in de stem, de weloverwogen pauzes bij het voorlezen waarbij hij tijdens de pauze even in de camera keek om de kijkers thuis recht in de ogen aan te kijken en zichzelf ervan te vergewissen of hij nog wel de aandacht had. En de kijkers tevens een moment gaf om over zijn laatste zin na te denken. Carmiggelt was een schrijver maar ook een lezer en een bewonderaar. In zijn favoriete lijstje stonden namen als Elsschot, Tucholsky, Tsjechow maar ook Nescio. Allen meesters van de melancholie, de verfijnde spot maar vooral ook de liefde voor de observatie en de beschrijving. Of Carmiggelt nu de grote literator was, is even niet zo belangrijk. Hij was een persoon die de liefde voor het woord bijbracht. Zowel gesproken als geschreven. Simon schreef het liefst in het café, dicht bij de mensen, maar ook dicht bij de tap. Waarachtig, of het nu waar was of niet. Als je naar hem luisterde of hem las in het Parool. Je wist dat er geen woord van gelogen was, "God bestaat echt" , zei de moeder, "en ze doofde het licht." Dat waren zijn laatste publieke woorden.   |
|
