Dagtaak

Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poŽtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak



Dagtaak is goed geÔndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). Ton van Eck is eigenaar van uitgeverij Nieuwe Druk.

De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.

Overzicht week 34: 19 augustus tot 26 augustus 2012


Lance Armstrong, wie volgt? En Contador raast voort in de Vuelta

Zaterdag 25 augustus 2012

Lance Armstrong staakt zijn strijd tegen de USADA, de Amerikaanse dopingautoriteit. Gevolg: al zijn overwinningen worden hem met terugwerkende kracht afgepakt. Niks zeven tourzeges. De vijf a zeshonderd dopingtests worden met terugwerkende kracht overruled. Nooit schuldig bewezen, nu wel, na jaren.

Lance is dus (nog) niet schuldig bevonden. Hij staakt de strijd, en dat wordt voldoende gevonden om hem aan de schandpaal te nagelen. De redenatie is simpel: als je je niet meer verdedigt ben je schuldig.

Als de Internationale Wielerunie het vonnis van de USADA overneemt zijn de rapen gaar. Aan wie gaan de overwinningen nu toegeschreven worden? En, moeten de opvolgers van Armstrong niet hetzelfde proces, na jaren, ondergaan om ook hun gebruik nog eens nader aan een test te onderwerpen. Wellicht ook uitgebreide verhoren in de professionele vrienden- en kennissenkring.

Een dopingtest is onderdeel van het 'spel'. Het is al tientallen jaren een kat-en-muisspel tussen renner en jury. Een renner slikt en de jury test. De truc is om getest te worden net als je niet geslikt hebt. Het meest veilige is natuurlijk om nooit te slikken of te spuiten, maar maak je dan uberhaupt een kans op een overwinning?
Lance heeft honderden testen goed doorstaan. Dat kan je niet van alle nummers twee, drie, vier, tot en met negen zeggen. Van plaspillen tot verboden pijnstillers, van bij de drogist om de hoek verkrijgbare hoestmiddeltjes tot EPO, van in de grote mensenwereld overal verkrijgbare voedingssupplementen tot een verfrissende bloedverversing.

Het beste is om met camouflerende boter op het hoofd te rijden. Als protest. Vandaag raast het peloton voort met haar rondje door Spanje in de Vuelta. wat zou het mooi zijn als alle renners op hun petje een pakje "mantequilla" zouden binden. Een lange neus mag ook, uitgestoken richting de hypocrisie van de USADA.

Tot nu toe heeft Contador gezwegen. Hij kent het klappen van de zweep. Net terug van een ontspannen jaartje rust na een positieve dopingtest vorig jaar is hij nu de grootste kanshebber. Je zou je als renner bijna een keertje expres laten betrappen om het jaar daarop weer verschoond aan de start te mogen staan.
 
USADA, laat het verleden rusten, en ga je buigen over zinnige controles in het heden. Met terugwerkende kracht een sport vernielen waarop je in het heden geen vat kunt krijgen is bijna zielig. Het is bijna hetzelfde om achteraf PEC Zwolle tot kampioen te verklaren van het voetbalseizoen 1967-1968 omdat met de beelden achteraf bewezen is dat er op alle velden, behalve in Zwolle, veelvuldig teruggespeeld is in de handen van de keeper zonder dat de scheids daarvoor heeft gefloten.






Verkiezingen 2012, en er kwam niemand opdagen

Donderdag 23 augustus 2012

Al vroeg gaat de deur van het stemlokaal open. Het is 12 september 07.00. "Eerst koffie!" Pieter van der Wahl heeft er zin 'an. Met hem schuifelen de overige leden van Kieskring 7 het verpleeghuis binnen. De stemming bij de leden is opperbest. Het personeel van het verpleeghuis kijkt minder blij. "Hier komt niks dan ellende van," moppert een verpleegkundige in opleiding. "Voordat je het in de gaten hebt worden we links en rechts bestolen en als je de verantwoordelijken wilt spreken zijn ze of op vakantie, of te bang om hun gezicht te tonen." "Nog twee jaar," valt een oudere collega haar bij. "Dan ga ik lekker van mijn pensioen minus acht procent genieten." "Wanneer wordt die duizend Euro van Rutte overgemaakt?" vraagt Elsbeth, die kennelijk toe is aan een korte vakantie. De nachtdienst is bijna voorbij. De overdracht naar de ochtendploeg staat op punt van beginnen. Pieter van der Wahl van Kieskring 7 schenkt nog eens bij. Het feest van de democratie staat op punt van beginnen, het personeel is er kennelijk klaar voor.

Een goede voorbereiding is het halve werk. Hij slijpt de potloden, controleert de verlichting in de stemhokjes en haalt nog eens de bezem over de gladde vloer van linoleum. "Zo, en nu de lijsten maar eens doornemen." Hij vouwt het onhandige, veel te grote blad open. Dan valt zijn mond open. Hij kijkt nog eens beter. "Hennie, heb je dit gezien?" Dan ziet Hennie het ook. Lijst 1 ,3 en 5 zijn doorgehaald. Daarboven in koeienletters: wegens gebrek aan belangstelling geannuleerd.

"Maar,... dat kan toch niet? Geen VVD, geen SP en geen PVV," stamelt nu ook Hennie met Pieter mee. De nestor van Kieskring 7, Van Angeren, schudt zijn hoofd. "Wisten jullie dat niet? Na het verkiezingsdebat van 22 augustus was het al duidelijk. Die partijen kwamen niet opdagen en hebben de kiezers links en rechts laten liggen en besloten het verder voor gezien te houden. Drempelvrees, als je het mij vraagt. Jord Kelder is vandaag vissen met Rutte, Wilders is nog steeds op vakantie in RoemeniŽ en van Roemer is sinds de boosaardige foto in Quote niets meer vernomen. De gezamenlijke Kieskringen hebben toen besloten de ultieme consequentie maar te trekken. Wie zich niets van de kiezer aantrekt is uit de stoot.

Van Angeren pakt na zijn uitleg de drie dikke pillen Verschillende tinten Paars uit zijn tas en maakt het zich gemakkelijk. "Pieter, roep je me als we toch onverhoopt een verdwaalde gast krijgen?"
Even later is Kieskring 7 in diepe rust.

Als 's avonds Van Angeren iets na negenen met een diepe zucht de laatste bladzijde heeft omgeslagen, wekt hij de overige leden. "We gaan tellen!" In de melkemmer ligt welgeteld een formulier. Die moet van Pieter zijn, denkt van Angeren. Op het formulier is geen vakje aangekruist. Wel heeft iemand met typex alle kruizen op de lijsten 1, 3 en 5 weggelakt. "Ongeldig," bromt hij, dan belt hij naar het Centrale Zenuwstelsel in Den Haag. "Wegens gebrek aan belangstelling zijn de verkiezingen afgelast," hoort hij een automatische vrouwenstem zeggen.
Als ze het stemlokaal verlaten, druppelt de nachtploeg van het verpleeghuis langzaam weer binnen.





 





Leonard Cohen in Amsterdam, prachtige avond in ouderwets stadion

Woensdag 22 augustus 2012

"Nog tien minuten, dan begint de show van vanavond," de stadionspeaker kondigt het exact tien voor acht aan. Het zal geen minuut later worden. Om 20.00 uur stipt staat Leonard Cohen op het prachtige en sfeervolle podium van het Olympisch Stadion in Amsterdam. Exact, op de seconde af, drieŽnhalf uur later zal Leonard de gordijnen sluiten. Hij heeft dan al zijn klassiekers (Bird on the Wire, Everybody Knows, Who by Fire, I'm Your Man, en zelfs Suzanne, So long Marianne, Hallelujah) ten gehore gebracht. Ook op prachtige uitvoeringen van zijn laatste CD worden we getrakteerd waarbij "Amen" wel het hoogtepunt was.

 "We hebben nog exact vijf minuten voor het laatste nummer,"kondigt Cohen aan, "dan gaat de avondklok in, in deze prachtige stad." "Sorry, dat ik een beetje van jullie tijd in beslag neem door nog te bedanken voor deze prachtige avond, nog 4 minuten en 45 seconden." Dan zet hij "First we take Manhattan, than we take Berlin" in. In zijn hand heeft hij een grote klok die de seconden aftelt. Wat Bruce Springsteen is overkomen, zal hem niet gebeuren. Cohen voert de regie, met charme, hij zal niet onderbroken worden.

Op enkele mensen na, die graag gezien willen worden door het hele publiek, zit iedereen gereed om acht uur. De klapstoeltjes die conform de arbo-wetgeving op het veld zijn neergezet (beenruimte verzekerd) zijn snel gevuld. Op de tribunes rond het veld heerst een andere orde. Met veel geschuif, past het allemaal net. Beenruimte minimaal, loopruimte uitgesloten, en voordat de eerste tonen door Cohen zijn ingezet, worden de eerste rug- en nekklachten al gesignaleerd. Het opgelapte Olympisch Stadion ziet er prachtig uit maar leent zich niet voor bezoek op de tribunes. Jammer. Voor ons wil een man met een kunstknie plaatsnemen. Dat mislukt. Zijn knie kan een buiging maken, maar niet een buiging die noodzakelijk is om op het stoeltje te gaan zitten. Met veel chagrijn schuiven twee dames een plaatsje op om de man een plek te gunnen naast de trap waardoor hij, schuin zittend, nog iets van zijn zitvlak op een stoeltje kan krijgen. Tijdens het optreden van Cohen, dat overweldigend is en niets dan lof, hebben de bil-, been- en rugspieren het bij duizenden zwaar te verduren. Zo erg, dat een pauze wenselijk is. Die komt er, stipt om 21.30. Plassen, rekken, strekken, en drank bestellen. Eigenlijk lukte alleen het rekken en strekken. Op het plein voor het stadion. Plassen duurde Mevrouw Dagtaak meer dan 25 minuten waardoor het eerste nummer na de pauze werd gemist, en ikzelf ben er door gebrek aan brutaliteit niet in geslaagd om voor het tweede nummer na de pauze iets van vocht te bestellen.

Van de twee ouderen, Cohen en het Stadion, is Cohen met vlag en wimpel geslaagd. Wat een prachtig optreden, en wat een oeuvre heeft die man, hij had nog uren door kunnen spelen. Het Stadion, in al zijn pracht en praal, faalt op alle fronten om een waardig podium te zijn. Veel te krappe stoeltjes, nauwelijks beenruimte voor een man van 1.80 laat staan voor iemand met een paar centimeters meer, vrouwenwc's? Nooit van gehoord! O ja, eentje. En wel delen hŤ! En een drankvoorziening van lik-me-vestje, of je moet tijdens So Long Marianne een biertje willen, dat lukt dan net nog wel.

Na de pauze zijn we gaan staan, helemaal achteraan in een tochtgang. Van daaruit konden we op het grote scherm alles goed volgen. Geen suppoost meer die ons tegen kon houden, toen, ja, pas toen wilden we dat Hij nog uren door zou gaan!

Cohen, een legende, hij moet nog tot eind december, maar hij gaat het ruim redden...en voor wie nog gaat: Geniet ze!








Verkiezingen 2012 Roemer: Over mijn lijk, retoriek of wanhoop.

Dinsdag 21 augustus 2012

Het stukje van vandaag wil maar niet vlotten. Er zijn drie woorden die maar steeds door mijn woord spoken: "Over mijn lijk!" Uitgesproken door Emile Roemer. Er wordt hem gevraagd of hij inderdaad teruggekomen is op zijn uitspraak dat hij er niet over denkt om een eventuele boete aan de Europese Unie te betalen. "Over my dead body," zei hij vorige week. Het leek er even op dat hij die woorden teruggenomen had. Niets is minder waar, hij heeft het gezegd en staat er nog steeds achter, nu zelfs in het Nederlands: "Over mijn lijk!" (bron Nu.nl)

Bij de vorige verkiezingen hadden we het nog over "breekpunten". Klinkt ook agressief, maar is mild vergeleken bij de retoriek van nu. Iets breken is minder erg dan er maar helemaal mee kappen. Breekpunten zijn te herstellen. Duurt even, maar na een week of zes is het dan ook echt hersteld. Een dead body, of een lijk, herstelt slecht. Dood is dood.

Het is de meest ultieme daad. In de trant van: "Ik ga met mijn hele lichaam voor de Nederlandse schatkist liggen, en als er maar een Griek, Spanjool, Fransman, Italiaan of zelfs een Belg of een Pool in de buurt komt die maar zijn hand uitsteekt om er een halve Euro uit te halen, dan blaas ik de boel op, mezelf incluis.

Over my dead body, Over mijn lijk. Radicaler kan niet.

Ik probeer de essentie en de impact van zijn woorden te pakken te krijgen, en het lukt slecht. Is dit retoriek? Is dit een uitglijder? Is het een leugen? Of een journalistieke fout van de Nu.nl verslaggever die hem deze woorden ontlokte?

Als hij het inderdaad zo heeft gezegd en het ook meent (niet alleen om stemmen te trekken), dan is dit een nieuwe trend in de vaderlandse democratie. Niks consensus, niks onderhandelen, niks bespreken: het is jij of ik. Mes of tafel, pistool in de hand. Waar gedreigd wordt met ultieme consequenties is de nuance zoek. Geen redden meer aan.






De Telefoongids , Social Media en Alexander

Maandag 20 augustus 2012

Wat zou het een mooi gezicht zijn geweest. Duizenden mensen, nee, tienduizenden mensen op het Malieveld zwaaiend met De Telefoongids en overal grote vlaggen en spandoeken met: STERF erop.

Op een groot podium staat Alexander, de voorman van het protest. Hij leest eerst a la Grunberg de eerste regels van de letter A voor. Dan opent hij zijn i-pad en gaat moeiteloos verder. "Overbodig?" vraagt hij. "Jaaaa," klinkt het uit de kelen van de woedende menigte. "Red de bomen!" wordt er geschreeuwd. "Ik maak zelf wel uit wie ik bel," klinkt het uit een andere keel vele meters verderop. "Papier hier!" "Papier hier!" de samengestroomde massa wijst eerst naar het boek en dan naar het voorhoofd "Papier, hier!"

De protesterende menigte komt op uitnodiging van Alexander in beweging. Langzaam trekt de stoet richting het Binnenhof waar in allerijl de ME zich heeft verzameld. "We zijn niet tegen het recht van vrije meningsuiting," zegt Jozias van Aartsen, burgemeester van Den Haag, "maar beleid wordt nu eenmaal in de Kamer gemaakt en niet daarbuiten.

Alexander maant de demonstranten tot rust. "Dit is het begin, wij gaan door met de strijd", roept hij ritmisch. De zin wordt overgenomen. Dan verschijnen op het balkon van het Kamergebouw de eerste fractievoorzitters. Samsom dringt zich naar voren, daarbij Jolande even op de tenen trappend. Ook Pechtold en Roemer haasten zich om als eersten de menigte toe te spreken. Als dan plots ook Buma en Slob zich op het balkon wagen, dan is het duidelijk. De Kamer is overstag. Het einde van de huis-aan-huis verspreiding van de Dikke Pil is een feit. Nooit heeft een demonstratie in de vaderlandse geschiedenis zo snel tot een succes geleid.

Maar zo ging het niet. In plaats van een demonstratie plaatste Alexander een tweet met de url van een website die louter bestond uit een pagina van de Telefoongids zelf. Als een lopend vuurtje ging de tweet door het Nederlandse Social Media landschap. Sterf Telefoongids Sterf was de naam van de site. In verkiezingstijd weten de lijsttrekkers van de rivaliserende partijen zich snel te vinden. Een tweet van Alexander en de Telefoonboek-coalitie is geboren. Nog nooit is zo snel gehoor gegeven aan een tweet.

De Twitter Revolutie is een feit. Demonstreren zal voor altijd overbodig zijn. In een cafe om de hoek drinkt de directeur van de Telefoongids een glaasje Buckler en zoekt op zijn i-pad het nummer van Youp van 't Hek. "Wie weet", denkt hij.







Verkiezingen 2012, het Openlucht Museum, en failliet van het Poldermodel

Zondag 19 augustus 2012



Verkiezingen in een kikkerland


Nog ruim 3 weken en dan weten we het. Wat heeft het Nederlandse volk in al haar wijsheid beslist. Welke partij mag het voortouw gaan nemen om dit land door de crisis heen te loodsen. Welke voorman krijgt het vertrouwen om namens ons kikkerlandje de strijd aan te gaan tegen de boze buitenwereld. Want daar begint het wel op te lijken. Nederland versus Europa. Nederland versus de rest van de Wereld. Immers, we hebben goede zaken gedaan in het verleden door altijd ons eigen belang voorop te zetten, dus waarom nu niet nog eens proberen? Ervaringen uit het verleden zullen de garantie voor de toekomst moeten zijn.

VOC of isolement?

Terug naar de oude VOC mentaliteit of kiezen voor een isolement? Kiezen voor de lust van de handel en de lasten van internationale samenwerking en solidariteit negeren; of kiezen voor een isolationistische staatspartij waar alle bestuurders hun inkomen rechtstreeks aan de Partij overmaken? De discussie is nog net niet op gang gekomen of ook de EU- bijdrages in de kas van de partij terecht zouden moeten komen.

"Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan."
Symbolischer kan het niet dat de SP vandaag de aftrap van haar campagne viert in het Openlucht Museum in Arnhem. Een museum waar je leert je lakens weer met de hand te wassen, waar je leert hoe jezelf je papier moet maken bij gebrek aan voldoende middelen om het te kopen. Daar waar een oude molenaar je blij maakt met grofgemalen meel zodat je kiezen weer wat te doen krijgen. Handig en verstandig, want we zullen heel wat voor de kiezen krijgen de komende jaren.

Strijd om de bronzen plak
Die lijkt te gaan tussen Diederik en Geert. De Partij van de Arbeid die maar niet op gang lijkt te komen nadat met veel aplomb Cohen opzij is gezet. De Partij die intern gekozen heeft voor een aardige oud-activist in plaats van een ervaren wetenschapper en politicus die wel wat potten kon breken her en der. De Partij van de gemiste kansen die juist nu in deze tijd samen met het afgebrokkelde middenblok nog iets zou hebben kunnen betekenen om onze waardigheid te behouden in Europa. Geert, tja Geert. Het zal wachten zijn tot de laatste dagen vlak voor de verkiezingen tot hij met een oneliner komt die of de mensen nu helemaal van zich verwijdert of met een klap veel harten weet te veroveren en daarmee Nederland weer vier jaar de gedoogzone in mietert.

Kraanwater of Badwater?
Een achterhoedegevecht is er nauwelijks. En dat is problematisch. Kraanwater of badwater? Groen Links heeft zichzelf onmogelijk gemaakt na Kunduz en de lullige strijd tussen Dibi en Jolande. Het CDA en D'66 krijgen nauwelijks gehoor meer. Hun verhalen vergen meer woorden dan wat we in de one-liner journalistiek kwijt kunnen, waarbij het CDA nog de makke heeft gehad dat hun C wel erg uit de mode is geraakt.

Was het maar zo lollig
Was het maar zo lollig dat het allemaal niets uitmaakt en dat we de verkiezingen kunnen beschouwen als de zoveelste Voice of Holland. Was het maar zo'n spelletje waarbij het niets uitmaakt op je Lingo nu met 5 of met 6 letters speelt. De middenpartijen die nog voor wat fatsoen en redelijkheid kunnen zorgen lijken afgeserveerd. Een flink aantal jaren geleden heeft een nogal kale charismatische man ons poldermodel en de drang naar consensus om zeep geholpen. Daar zijn we nooit meer bovenuit gekomen.

Misschien zou diezelfde kalende man vanuit de heldere hemel ons kunnen toespreken en zeggen dat hij het goed bedoelde maar bij het verkeerde eind had. Dat we weliswaar toe moeten naar Nieuw Denken maar niet al onze zekerheden en krachten met het bad (of kraan-)water weg hadden moeten laten weglopen.








Gewoon Guus

Ron Jansen werd in De Gelderlander "de Gelderse Jacques Vriens" genoemd. Voorlezen vanaf ca 5 jaar.
Blogparel

Dagtaak is winnaar van de publieksprijs en 2e bij de vakjury voor de column over de 250 van Teeven en de barbecue voor SyriŽ


Advertentie Google

Kind van de toekomst

Kind van de toekomst, Kathy Beckers, verhalen over het verlies van een baby. Lees ook Dagtaak


Keuze uit Dagtaak deze week

ZZP'ers en schijnzelfstandigheid

Thť Lau moet stoppen: Alcohol en tranen

Over het slepen met bejaarden en het sluiten van de verzorgingshuizen

U lijkt wel verliefd?

De onschuld van Joris Demmink

publieksprijs Blogparel 2013

Benno L. Pedojagers en seksueel misbruik

Uitgeverij Nieuwe Druk verzelfstandigd


Guus Dijkhuizen overleden

De Poolse tranen van Miriam Guensberg

A Tempo

Voor de schaak- en/of de muziekliefhebber: het 4e nr jaargang 3 van A Tempo is uit!
http://www.atempomagazine.nl

Met bijdragen van Dagtaak (Ton van Eck), Peter Boel en Martijn Boele. Ditmaal over Beweging, o.a. Neil Young en zijn Crazy Horse
Bestel ATempo via de site, voor 12Ä p.j maandelijks plezier.

Guus Dijkhuizen

De nieuwe verhalenbundel van Guusdijkhuizen is uit:Narigheid in Ribfluweel

Terug naar Bandung

Bestel: Terug naar Bandung

In Terug naar Bandung vertelt Femmy Fijten het verhaal van een man die na 60 jaar terugkeert naar IndonesiŽ, het land waar hij vocht en lief heeft gehad.

Omarmd zowel door de Indische gemeenschap als door veteranen.
Met Pa valt niet te Feesten


Trailer van: Met Pa valt niet te feesten, het nieuwste boek van Guus Dijkhuizen, 10 oktober gepresenteerd aan Ed van Thijn. Uitgegeven bij Nieuwe Druk.
Advertentie2

Eigen bedrijf starten


Coaching en advies tijdens en voor de start van uw eigen bedrijf. Van bedrijfsidee tot bedrijfsplan tot implementatie.

Nieuws: Samenwerking met Uitgeverij Nieuwe Druk beklonken
(c) Ton van Eck 2014