Dagtaak

Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poŽtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak



Dagtaak is goed geÔndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). Ton van Eck is eigenaar van uitgeverij Nieuwe Druk.

De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.

Overzicht week 35: 28 augustus tot 4 september 2011


Boeken: Lichte Zeden onder de Zoden,over erotiek en re-incarnatie, een recensie

Zaterdag 3 september 2011

Keurig netjes in een grote enveloppe kreeg ik vorige week het boek "Lichte zeden onder zoden" toegestuurd. Het boek kwam niet onverwachts. Ik had gereageerd op een oproep van de schrijfster-therapeute Marianne Notschaele-den Boer om bloggers en stukjesschrijvers hun licht te laten schijnen over dit pas uitgegeven boek.
Voor de kritische lezer: neen, Dagtaak heeft niet onderhandeld over royalties of over enige wijze van vergoeding voor de bespreking.


Stom achteraf, want Marianne zal geweten hebben dat een bespreking op deze site tot een een stormloop aan bestellingen zal gaan leiden. Wellicht een wijze les voor Dagtaak in een volgend leven. Want daar gaat het boek over: lessen die te trekken zijn uit vorige levens. "Heb je daar wel wat mee?", vroeg Marianne nog aan me. "Natuurlijk", antwoordde ik snel, "ik heb altijd wat met lessen en als het maar mooie verhalen oplevert ben je bij mij aan het goede adres."

Marianne is reÔncarnatietherapeute en "ziet", volgens haar nawoord, vorige levens van haarzelf en van anderen. Hoe dat precies in zijn werk gaat wordt in het boek niet onthuld, dat is jammer. Wel onthult Marianne dat veel van de herinneringen spontaan bij haar klanten zelf opkomen wanneer ze bezig gaan met gerichte schrijfopdrachten. "Lichte Zeden onder de Zoden" is een bundeling van bonte, spannende en soms ontroerende verhalen die verzameld zijn onder het thema "Erotiek en Vorige Levens". De lezer krijgt in zestien hoofdstukken een lesje over prostitutie en machtsmisbruik door de eeuwen heen. Een Egyptische hogepriester die op het hoogtepunt van de fellatio zijn slavin vernedert en vermoordt. Een drankzuchtige Engelse vader die ergens eind negentiende eeuw zijn dochter aan een rijke pooier verkoopt. Van een gefrustreerde gevangenisbewaker die zijn "inmates" verkracht tot een tot inkeer gekomen hoge Nazi-officier. Zowel slachtoffers als daders komen aan het woord. Het is kommer en kwel, maar, en dat moet Marianne worden nagegeven, het is een smeuiÔg boek geworden dat lekker wegleest en soms prachtige verhalen oplevert.
Goed, het is natuurlijk bedoeld om kleur te geven aan haar eigen praktijk. Tussen de regels door krijgen we informatie over hoe zij met klanten omgaat en wat de therapeutische werking van de verhalen is. Gelukkig heeft dit niet de overhand en weet Marianne dit kort te houden en de aandacht voornamelijk op de verhalen zelf te richten wat het boek extra kracht geeft.

Nu is Dagtaak zelf natuurlijk ook nieuwsgierig geworden. Wat bezielt iemand om elke dag een stukje te schrijven, wat is er misgegaan in een vorig leven en was die ook zo kleurrijk als de levens die in "Lichte Zeden onder de Zoden" staan beschreven? Wellicht dat Marianne een masterclass reÔncarnatietherapie aan bloggers en stukjesschrijvers kan geven als voorbereiding voor een volgende uitgave. Ik hoop maar dat ik geen monnik ben geweest die honderden handgeschreven kopieŽn van de bijbel heeft moeten produceren. En als dat wel zo geweest is, of ik me een beetje heb kunnen gedragen in het klooster. Want, zo leren we van Lichte Zeden, het was vroeger niet veel beter dan nu.


Boeken van Marianne Notschaele-den Boer zijn te bestellen via


Dagtaak is van plan om komend seizoen elke week een boek te bespreken. Recensie-exemplaren kunnen gestuurd worden naar Dagtaak. Info en adresgegevens viadagtaak.tve@gmail.com







Wilders, de rol van de Koning en een avondje Schaken, analyse bij KvdB

Vrijdag 2 september 2011

Een dagcolumn schrijven waarin de actualiteit een rol speelt staat of valt bij keuzes maken. Meestal gaat het maken van die keuze snel en onbewust. Een rondje langs de nieuwssites, kopje koffie met de ochtendkranten, of de avond ervoor al tijdens Pauw en Witteman en in de komkommertijd bij Knevel en Dan de Brink.

Gisteravond was ik laat thuis. Het schaakseizoen is weer begonnen en, schakers weten het, een potje spelen op clubniveau duurt bij maximale denktijd van beide spelers, vier uur. Vier lange uren waarin twee mannen (soms een vrouw, maar vooral mannen) zwijgend, in gedachten verzonken, tegenover elkaar zitten. Het zwijgen wordt slechts twee keer onderbroken. De eerste keer of er suiker dan wel melk in de koffie moet. De tweede keer, zo'n drie uur later of het tonic of een biertje mag zijn. Schaken is concentreren. Steeds opnieuw. Na elke zet begint het proces van concentratie van voren af aan. Immers, na het verschuiven van een stuk, door mijzelf of de tegenspeler, verschijnt er een compleet nieuwe situatie op het bord die dan weer in ogenschouw dient te worden genomen.
Gisteravond dus. Ik wist dat het een lange avond zou worden, en ik wist ook dat na zo'n lange denkavond het slecht slapen is. Of door overvloedig gebruik van drank door een overwinningsroes, of door het eindeloos herhalen van de partij en analyseren waar nu het breekpunt lag waardoor je, ondanks dat je betere kansen had, hebt verloren. Een gemiddelde schaakpartij van vier uur, kost een tweede vier uur voor de verwerking.

Om op tijd op de club te kunnen komen had ik het nieuws gemist. Enige dat ik wist was dat de rol van de Koning ter discussie had gestaan. Ditmaal aangewakkerd door de PVV. Dat had ik beter niet kunnen weten. Vier lange uren is het me niet gelukt me volledig te concentreren op de partij. De Koning. De Koning. De Koningin. Wat moest er in hemelsnaam van het schaakspel overblijven als het louter ceremoniŽle stukken zouden zijn of overgenomen zouden worden door opportunistische partijleiders. In gedachten zag ik de Witte Koning aan voor Wilders die trots en fier het land regeerde en de zwarte stukken wel even een lesje zou leren. Het protocol van een stapje naar links of rechts volledig negerend en met paardensprongen over het bord galopperend op zoek naar vijanden. Ik had Zwart. Met angst en beven en bijna hallucinerend heb ik de vier uur uitgezeten. Ik ben niet bijzonder oranjegezind, de ondemocratische poespas mag voor mij zo verdwijnen, maar het alternatief waarbij door zichzelf benoemde partijleiders ineens vrij van protocol de zetten gaan bepalen lijkt me verre van ideaal. Gelukkig bood mijn opponent, die zich niet bewust was van de grote macht die hij tot zijn beschikking had, remise aan.

Nog angstig en benauwd reed ik naar huis. Net op tijd voor de herhaling van Knevel en Dan de Brink. Daar hoorde ik nog net een vooraanstaand PVV-er die probeerde de argumenten van zijn leider Wilders te verwoorden. De arme man kwam er totaal niet uit. Toen wist ik ineens waar mijn stukje vandaag over zou moeten gaan: Als opportunisme, angstzaaien en hoogmoed hoogtij vieren in de vaderlandse politiek laat dan voorlopig alles nog maar even bij het oude blijven. Voordat we het weten vergalopperen we ons.








WikiLeaks ,VS , overgevoeligheid van Nederland, en de bronnen

Woensdag 31 augustus 2011

Er is weer een uitermate groot geheim via WikiLeaks uitgelekt: Nederlanders zijn overgevoelig als ze druk of bemoeizucht ervaren. Dit geheim stond in een bericht van de Amerikaanse Ambassade die periodiek verslag doet van de stemming in Nederland. Best aardige en nette mensen die Nederlanders, maar als je het ze lastig maakt worden ze vervelend en geprikkeld.

Dat is natuurlijk helemaal niet leuk om te lezen. Een keurig land met nette mensen die best aardig zijn. Zo staan we dus te kijk. We willen graag slim gevonden worden. Prikkelend en scherp. Cultureel hoogstand. Belezen en innovatief, maar nee: we zijn het brave jongetje van de klas dat zich soms op zijn teentjes voelt getrapt als ie zijn zin niet krijgt. En dan vooral als we de zin niet krijgen van grote broer Amerika.

Het zal wel even spitten geweest zijn in de diplomatieke berichten die door WikiLeaks onthuld zijn om het woordje Nederland tussen alle meer dan 134.000 geheime berichten te vinden die de afgelopen dagen door de klokkenluiderssite zijn onthuld. Zoals iedereen van tijd tot tijd op zijn of haar eigen naam googled zo speuren we ook door de documenten heen. Eigenlijk interesseert de rest ons niets, maar wel even willen weten hoe er tegen ons wordt aangekeken en wat de boze buitenwereld van ons denkt en over ons schrijft.

Of WikiLeaks heeft zijn huiswerk niet goed gedaan, of de diplomaten op de Amerikaanse ambassade zitten te slapen en schrijven uit verveling zo maar wat op.

Vervelender en bedreigender zijn de berichten die door WikiLeaks zijn onderschept waarin namen staan van mensenrechtenactivisten of anderen die vertrouwelijke gesprekken hebben gehad met Amerikaanse diplomaten. Er is de afgelopen jaren al vaker een discussie geweest over WikiLeaks en of het doel van openbaarheid van gegevens de middelen heiligt. En vooral in hoeverre WikiLeaks ook verantwoordelijkheid neemt voor de mensen die ze met naam en toenaam noemen en daardoor in moeilijkheden brengt. Het in de openbaarheid gooien van 134.000 berichten in een paar dagen zonder journalistieke of wetenschappelijke selectie lijkt mij sowieso onzin. Bescherming daarbij van bronnen die anders gevaar lopen is daarbij een belangrijk uitgangspunt.

Dat Nederland dan maar even niet weet hoe aardig en leuk we gevonden worden als we met rust worden gelaten, dat nemen we dan maar op de koop toe.










Kunduz: Rutte gefopt, PSP-deel van Groen Links wint de strijd

Dinsdag 30 augustus 2011

Vandaag wordt SapDag, las ik zojuist op Twitter, Jolande Sap, de fractievoorzitter van Groen Links staat voor een moeilijke keuze. Wat te doen met de commotie rond Kunduz? De stekker uit het akkoord met Rutte halen? Rosental en Rutte nogmaals overtuigen dat een goed getrainde agent op de plaatselijke rotonde een duidelijke meerwaarde heeft boven een vechtende agent? Of niets doen.

De dagcolumn van Bert Wagendorp in de Volkskrant spreekt van een Salonpolitie in Kunduz en gaat er vanuit dat Groen Links elke kogel uit het geweer van een agent gaat evalueren. Zelfverdediging? Roofoverval? Of gevechtshandeling?

Het leek een foutje van Groen Links om in te stemmen met de politietraining in Kunduz. Het leek een inschattingsfout. Maar wat nu als het inderdaad zo bedoeld was? Elke nadenkende Nederlander weet dat het geen zin heeft om agenten te trainen in oorlogsgebied en ze te verbieden om aan gevechtshandelingen mee te doen als het er op aankomt. Iedereen kon op zijn of haar klompen aanvoelen dat een getrainde Abdul niet de formulieren van de parkeerbonnen gaat invullen als het voor zijn bureau tot een schietgemeen komt.

Groen Links is een fusiepartij. Dat willen ze liever niet horen, maar dat is het wel. Ontstaan uit de PPR (Politieke Partij Radicalen), CPN (Communistische Partij Nederland), de EVP (Evangelistische Volks Partij) en de PSP (Pacifistisch Socialistische Partij). In 1989. Lang geleden, maar ook weer niet zo lang. Veel mensen binnen Groen Links waren al flink in de twintig of ouder toen de fusie plaatsvond. Voor de PPR'ers, EVP-ers en de CPN'ers kwamen er nog afgezwakte alternatieven in de vorm van de CU of de SP. Voor PSP-ers niet of nauwelijks. Groen Links stond en staat het meest dichtbij.

Wat als in dat perspectief de discussie rond Kunduz nog eens bekeken wordt? Is het niet de ultieme "Paard van Troje" overwinning van het PSP smaldeel om in NAVO-verband politieagenten te trainen in plaats van militairen en de agenten tegelijkertijd hun militaire nevenopdracht te ontnemen?

Oude gestaalde Pacifisten zouden hier hun vingers bij aflikken. Van der Spek voorop.


eerdere columns over Kunduz: http://iturl.nl/snAR1 (maart 2011)
http://iturl.nl/snzRh (29-08-2011)





Kunduz, politietraining en het tracking record, wat nu: Groen Links ?

Maandag 29 augustus 2011

Het compromis dat Groen Links in het voorjaar sloot met het Kabinet Rutte over Kunduz leidde al tot wrange hilarische voorspellingen. In de Dagtaak van 29-03 ( http://iturl.nl/sn5WV ) een situatieschets van hoe het volgens het kamerbesluit dan zou moeten gaan.

Onbestaanbaar natuurlijk. In een land dat geteisterd wordt door aanslagen, in een interne oorlog is verwikkeld en waar de grens tussen zelfverdediging en gevechtsacties uiterst mager is. Voor wie het vergeten is of het destijds niet kon volgen: Nederland traint politieagenten in Kunduz. De Tweede Kamer ging pas, met steun van Groen Links, akkoord als er de garantie zou worden afgegeven dat de getrainde agenten niet en ook later niet ingezet zouden worden bij (militaire) gevechtsacties. De fractie van Groen Links ging akkoord, alleen Ineke van Gent gaf haar stem niet aan dit besluit.
Dit weekend werd duidelijk dat de praktijk toch anders wordt ingevuld. De Politiechef in Kunduz zet wel degelijk de getrainde agenten in waar nodig, de commandant van de Nederlandse trainingsmissie, Ron Smits, bevestigt dit volgens de Volkskrant. Reden voor Ineke van Gent om aan de bel te trekken, via Twitter laat zij al weten hier wat kamervragen voor over te hebben.

Om te kunnen controleren welke agenten wel of niet bij gevechtsmissies kunnen worden ingezet is een "tracking-record" voorgesteld. Staat er achter de agent een kruisje dat hij de Nederlandse training heeft gevolgd, dan krijgt hij vrijaf bij gevechtsacties. Hoe meer agenten er getraind worden des te minder er beschikbaar zullen zijn in onduidelijke situaties.
Frustratie bij de agenten die ingezet willen worden, frustratie bij de Nederlandse militairen die agenten trainen voor ordehandhaving bij rotondes, frustratie bij de plaatselijke politiechef die zijn beste mensen nu maar liever niet getraind wil zijn omwille van het tracking record, of besluit hij de kruisjes maar niet te zetten om geen slapende honden wakker te maken? En frustratie bij Groen Links, hoe nu verder?
De vaderlandse politiek is al jaren verdeeld over Afghanistan. Wie herinnert zich het debat met Balkenende, Verhagen en Bos nog? Hoe kunnen wij in hemelsnaam verwachten dat Samiullah Qatra en zijn manschappen wel snappen dat wat wij in Nederland al lang niet meer snappen. Tijd voor een "tracking record" van Nederlandse Politici en haar besluitvorming.

Dagtaak eerder over Kunduz: http://iturl.nl/sn5WV








Zwijgen, zwichten en principes vs barmhartigheid

Zondag 28 augustus 2011

In de tijd van zwijgen en zwichten, in de tijd van verharding, in de tijd van angst en politisering, in die tijd, op die momenten, komt deze spreuk bij mij regelmatig naar boven. Het is een spreuk van de Franse schrijver/filosoof Albert Camus. Net als met andere spreuken of gedichten die ik uit mijn hoofd midden in de nacht kan uitspreken; maak me wakker en ik weet het, is ook deze er ťťn die ik in mijn jeugd las en onthouden heb:

"Men moet zijn principes bewaren voor de schaarse momenten dat het op principes aankomt, meestal is een beetje barmhartigheid al voldoende"

Vanmorgen zette deze tekst zich vast in mijn hoofd en sprak ik hem onbewust weer uit toen ik de zaterdagkrant aan het lezen was. Uit angst een politieke voorkeur uit te spreken, ik kijk wel uit, voordat je het weet word je niet meer serieus genomen, (een onafhankelijke Dagtaak is natuurlijk wel heel wat anders dan een onafhankelijk lid van de Hoge Raad maar je weet maar nooit),  uit die angst zal ik de naam van krant niet onthullen, maar voor wie het nalezen wil: bladzijde 4 en 5 van een groot Nederlands ochtendblad, en niet de grootste van het land.

Daar stond een artikel dat de hypocrisie van de macht, van de politieke principes, van de bureaucratie en vooral van de onmenselijkheid op schrijnende wijze aan de kaak stelde.

In het kort het verhaal: Een Libische arts heeft 8,5 jaar ten onrechte in een Libische cel gezeten, geÔsoleerd, gemarteld. Het Westen, op initiatief van de VN heeft een deal gemaakt met Kadaffi dat deze man de Bulgaarse nationaliteit zou aannemen en daarna in vrijheid zou worden gesteld. Dat geschiedde, de man kwam vrij en wilde naar zijn familie in Nederland die inmiddels hier politiek asiel had gekregen. De Nederlandse bureaucratie en ons asielbeleid wijst anders uit: wel of niet onder druk van de deal met Kadaffi, deze man heeft de Bulgaarse nationaliteit aangenomen, Bulgarije is een veilig land, dus een vluchtelingstatus wordt deze man niet gegeven. De man heeft een naam: Ashraf El-Hajouj. Hij woont nu in Nederland, zonder status, en kan daardoor niet werken.
In 2008 heeft Ashraf (2008 is pas drie jaar geleden) geprobeerd een aanklacht tegen het regime van Kadaffi in te dienen voor foltering, onrechtmatig proces, opleggen van doodstraf en onterechte detentie. Zowel Nederland, Bulgarije als de VN hebben het indienen van de aanklacht afgeraden omdat ze de "goede banden" met LibiŽ niet wilden schaden.....
De arts zit nu werkloos en statusloos de beelden in LibiŽ te bekijken. De Nederlandse overheid wil de man los van zijn familie naar Bulgarije laten vertrekken.

Wellicht een zaak voor de Hoge Raad. Die schijnt er een goede nieuwe rechter bij te hebben gekregen met het hart op de goede plaats. Uit angst voor reacties uit onverwachte hoek, zal ik zijn naam niet noemen, evenmin als zijn politieke voorkeur.

(spreuk op de foto:
Een volk dat voor tirannen zwicht,
zal meer dan lijf en goed verliezen,
dan dooft het licht
--H. van Randwijk)





Arnhem met een scheve blik

Arnhem met een scheve blik
Nu overal verkrijgbaar
Bij uw boekhandel of online
Huub Klinkenberg

"Bewustworden, de ontwikkeling van de mens" van Huub Klinkenberg.
"Alsof veel puzzelstukjes op zijn plaats vallen" uitgave Nieuwe Druk, 2014. In de boekwinkel of online


Blogparel

Dagtaak is winnaar van de publieksprijs en 2e bij de vakjury voor de column over de 250 van Teeven en de barbecue voor SyriŽ


Tourette

"Een ticje vreemd of Gilles de la Tourette ŗ la carte, Jaap van Dijkhuizen" (lees ook de Dagtaak over het boek)

 
Seksueel misbruik

Het veel bekroonde boek van Heidi HassenmŁller over seksueel misbruik. Nu in vertaling beschikbaar.
Advertentie Google

Kind van de toekomst

Kind van de toekomst, Kathy Beckers, verhalen over het verlies van een baby. Lees ook Dagtaak


Keuze uit Dagtaak deze week

Het syndroom van Gilles de la Tourette, "een ticje vreemd"

Kootje komt van link, over Geert Wilders, de EU verkiezingen en het populisme

ZZP'ers en schijnzelfstandigheid

Thť Lau moet stoppen: Alcohol en tranen

Over het slepen met bejaarden en het sluiten van de verzorgingshuizen

U lijkt wel verliefd?

De onschuld van Joris Demmink

publieksprijs Blogparel 2013

Uitgeverij Nieuwe Druk verzelfstandigd


Guus Dijkhuizen overleden
Guus Dijkhuizen

De nieuwe verhalenbundel van Guusdijkhuizen is uit:Narigheid in Ribfluweel

Terug naar Bandung

Bestel: Terug naar Bandung

In Terug naar Bandung vertelt Femmy Fijten het verhaal van een man die na 60 jaar terugkeert naar IndonesiŽ, het land waar hij vocht en lief heeft gehad.

Omarmd zowel door de Indische gemeenschap als door veteranen.
Met Pa valt niet te Feesten


Trailer van: Met Pa valt niet te feesten, het nieuwste boek van Guus Dijkhuizen, 10 oktober gepresenteerd aan Ed van Thijn. Uitgegeven bij Nieuwe Druk.
Advertentie2

Eigen bedrijf starten


Coaching en advies tijdens en voor de start van uw eigen bedrijf. Van bedrijfsidee tot bedrijfsplan tot implementatie.

Nieuws: Samenwerking met Uitgeverij Nieuwe Druk beklonken
Gewoon Guus

Ron Jansen werd in De Gelderlander "de Gelderse Jacques Vriens" genoemd. Voorlezen vanaf ca 5 jaar.
(c) Ton van Eck 2014