Dagtaak

Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poŽtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak



Dagtaak is goed geÔndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). Ton van Eck is eigenaar van uitgeverij Nieuwe Druk.

De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.

Overzicht week 34: 21 augustus tot 28 augustus 2011


Vrouwengevangenis in Lubliniec, Re-integratie en Maatschappelijke uitsluiting

Zaterdag 27 augustus 2011

Over terugkeer naar de maatschappij gaat het. Over re-integratie, over maatschappelijke uitsluiting, over methodes die gebruikt kunnen worden om de weg naar werk weer mogelijk te maken. Ik heb daar wat over te vertellen, en dat mag. Vijf dagen lang. Voor personeel van de vrouwengevangenis, voor maatschappelijk werkers en voor een keur aan mensen die nauwelijks middelen hebben om goede begeleiding mogelijk te maken.
Plaats van handeling: de vrouwengevangenis in Lubliniec, een vijftig kilometer van Katowice vandaan. In het zuiden van Polen.
De zaal waar de training wordt gegeven bevindt zich middenin de gevangenis. Om er te komen leggen we elke dag de weg af van poort naar zaal dwars door de ruimtes waar de cellen zich bevinden. Vaak zijn ze dicht, soms zijn ze open. Soms zijn de gangen leeg, soms worden we aangeklampt. Ik kan de cellen inkijken. Stapelbedden, 6 vrouwen in een cel van een krappe vijftien vierkante meter. Letterlijk bovenop elkaar, een kleine half open sanitaire ruimte. Verder veel pluche beesten en elke lege vierkante centimeter volgepropt met prullaria. Op de celdeur is aangegeven of het een cel is voor rokers of niet rokers. In de afgelopen vijf dagen heb ik tientallen cellen gezien, op een ervan het bord: Cela dla Niepalacych, niet rokers dus. De cel was leeg, maar dat kan toeval geweest zijn.
Het gebouw stamt uit 1893 en dat is te zien, te ruiken en te voelen. Onze ruimte bevindt zich naast de binnenplaats waar gelucht wordt. In kleine groepjes wordt er geroddeld, gefluisterd en vooral naar ons gekeken. Een kleine groep mensen van buiten waaronder twee mannen. Dat trekt.
We worden uitgedaagd dat is duidelijk, we zijn de indringers van buiten, mannen in een grote vrouwengemeenschap. De enige mannen zonder uniform. De kapelaan heeft weliswaar andere kledij maar ook een soort van uniform. De vrouwen die wachten op hun luchtbeurt hangen, voor zover ze een plek op de eerste rij hebben, achter de tralies, de ramen zijn open. Het is mooi weer.
De trainingsruimte is licht, ruim en redelijk modern en comfortabel. Als ik een paar minuten voordat het mijn beurt is om van wal te steken aan een bewaker vraag waar de toilet is, wijst hij mij op een deur. Ik loop de gang in. Pas halverwege ben ik me ervan bewust dat ik in een gang loop waar zich cellen bevinden. Er gaat een deur open, een vrouw, overduidelijk geen personeel, kijkt me indringend aan en wenst me in het Pools een fijne dag. Op de achtergrond hoor ik gelach. Ik vind de wc wel, maar zonder er echt van gebruik te kunnen maken loop ik snel terug als ik zware voetstappen hoor. Een bewaker. Hij lacht naar me en begeleidt me terug naar de trainingsruimte. Ik mag beginnen.
Over sociale uitsluiting en re-integratie.




Boeken, Therapie en de Bibliotheek als Apotheek

Vrijdag 26 augustus 2011

"Zeg mij wat je leest, en ik zeg wie je bent". Duiding door middel van leesgedrag en boekverslaving. Wie kent het niet, even langs de boekenkast lopen van de gastheer of gastvrouw lopen als je op bezoek bent. Het geeft bijna een even goede, soms betere indruk van iemands passies, verlangens, interesses en stille wensen als een kijkje in de koelkast of de kledingkast.

Andersom kan ook. Vertel mij uw probleem en ik genees met het juiste boekenvoorschrift. Zelf had ik nog nooit van Boekentherapie gehoord, maar een boeiende reactie op de column van gisteren ( http://t.co/ktY39pf ) over het Boek als een Snack zette mij aan het denken. Een bibliothecaris is geen arts, maar kan desondanks toch genezen. Een goed verhaal of een goede roman verhelpt geen ziektes, schimmelinfecties of psychiatrische aandoeningen, maar verlicht de zielepijn, ziekelijke jaloezie, geeft hoop bij heimwee, is een probaat middel bij overmoed of minderwaardigheid en helpt bij achterdocht. Lees "Nooit meer Slapen" van Hermans tijdens een slapeloze nacht, leg het hele oeuvre van Maarten Biesheuvel onder uw hoofdkussen en zijn problemen en waanbeelden verlichten de uwe. Last van hoogmoed? Kies een mooie biografie uit, identificeer je met de hoofdpersoon en je eigen leven smelt tot behapbare proporties. Geen zin in dikke zware boeken naast het bed, ik ken nog wel wat gedichten die een vergelijkbaar effect hebben. Het voorlezen ervan aan uw partner helpt ook voor een beter begrip over en weer tijdens moeilijke periodes in uw relatie. Libido-verhogend of juist remmend, mail het me door en we stellen een leesplan op.

Sinds ik me na de reactie in de Boekentherapie ben gaan verdiepen kan ik geen boek meer pakken uit mijn kast of ik verzin er wel een trauma of stoornis bij waar ik aan lijd. Mijn digitale overboekingen naar bol.com , de bonnetjes van de boekhandel en mijn historische uitleengegevens zijn verworden tot een groot elektronisch patiŽntendossier. De pillen kan ik verstoppen maar het dossier niet. Ergens moet er iemand zijn die mijn sporen nagetrokken heeft, meer weet van mij dan ik van hem, de achterdocht overmant me.
Vandaag nog maar eens passages uit "Het Proces" van Kafka gaan nalezen, wellicht helpt dat.

Het grote voordeel is dat de boekhandel mijn apotheek gaat worden. Aan de zorgverzekeraar om er een mooie code voor aan te maken.




Lezen, de Bibliotheek en Kroketten trekken

Donderdag 25 augustus 2011

"Ik ga naar de bibliotheek", betekende vroeger: ik ga een boek uitzoeken, lopen langs de rijen, boeken inkijken, voelen, eventueel ruiken. Boeken zien die nieuw voor je zijn. Je blik verruimen. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Zag ik iemand op een afstand van wie ik vond dat ie er wel interessant uitzag dan onthield ik waar hij of zij stond. Als die persoon dan weg was dan liep ik naar de schap en de plek die ik in mijn geheugen opgeslagen had. Daar moest ik zijn, en zou ik wat vinden! Was het niet het boek, dan wel meer kennis over de persoon die me boeide.
Toen ik eindelijk een abonnement voor volwassenen kreeg vond ik het jammer dat ik in plaats van drie, ineens vijf boeken mocht uitzoeken. Dat was te gemakkelijk. Vijf boeken kiezen kan iedereen, maar er dan twee weg moeten leggen, een keuze moeten maken, daar ging het om.

Vanavond voor het eerst weer het hele journaal uitgekeken. En wat zag ik: het cafetaria-model in optima forma. Boeken trekken alsof je een kroket trekt. Niks neuzen, ruiken, slenteren langs de schappen en je verbazen over de veelheid aan geschreven woorden. Het werkt als volgt: je maakt via de website van de plaatselijke bibliotheek een keus van het boek dat je denkt te willen hebben. Je voert je pasnummer in en er verschijnt een code die je nodig hebt om het boek op te kunnen halen. De volgende dag, of enkele dagen later als het de bibliothecaris zo uitkomt, ga je naar een muur met nummers. Na het intikken van je nummer gaat er een luikje open. Met daarin een boek. Eet smakelijk! Met mosterd graag!

Het met enige trots terug brengen van boeken was al verdwenen. Je schuift je boek door een gleuf alsof je een brief post. Ik roep nog na: was mooi hoor!!! Dank U!! Maar niemand die het hoort. Het gezicht van de bibliothecaresse die je blij aankijkt alsof zij je persoonlijk het boek had aanbevolen lacht je niet meer toe.

De volgende gedwongen stap met de bezuiningen op alles wat van waarde is zal de museum peep-show worden. Je tikt thuis Mona Lisa in. Je vliegt naar Parijs, taxi naar het Louvre en duwt je neus op een beugel met het corresponderende nummer dat je via internet hebt verkregen. Als je een muntje in de gleuf hebt geduwd gaat het luikje open. Mona Lisa glimlacht je toe: "welkom in de moderne beschaving".








Polen, voorzitter EU en de verwrongen beeldvorming

Woensdag 24 augustus 2011

Polen is sinds 1 juli voorzitter van de EU. Een hele eer, maar zet het land wel aan het denken. "Wat denkt de buitenwereld van ons, en erger, wat vinden we nu eigenlijk van onszelf?" Als voorbereiding op het EU voorzitterschap is hier een studie naar gedaan. Ik citeer het artikel uit Trouw van afgelopen vrijdag:
Professor Adam Suchonski, auteur van het rapport geschreven in opdracht van het Ministerie van Onderwijs, schrijft dat "het verkeerde beeld van Polen is ontstaan door jarenlange verwaarlozing" van Poolse politici en academici. "In tegenstelling tot Duitsers, Fransen of Italianen, die hun historische overwinningen doorgeven aan volgende generaties, blijven wij hangen in ons martelaarschap. We vertellen niets over onze successen", zegt Suchonski.(  http://iturl.nl/snhOw ).
Aanleiding van het stuk in Trouw is een langer artikel in de Poolse krant Gazeta Wyborcza met de kop : "het verwrongen beeld van Polen". Een klaagzang over het feit dat zestig miljoen scholieren in de Europese Unie een volstrekt verkeerd beeld hebben van Polen op basis van de geschiedenisboeken.

De tijd lijkt dus rijp voor een Nationaal Historisch Museum van Internationale Allure. Geen museum op de Poolse Veluwe of in een verlaten paleis. Maar het liefst in Brussel aan de Wetstraat, of beter nog in Parijs, toevluchtsoord voor vele Poolse intellectuelen en kunstenaars (onder wie Chopin) gedurende lange periodes in de 19e en 20e eeuw. Polen wil alles op alles zetten om eindelijk van een imago af te komen van een vervuild, armetierig land met een bedenkelijke boerenbevolking die er niet al te frisse ideeŽn op nahoudt als het gaat om tolerantie en gelijkheid. Het startschot lijkt gegeven met het EU-voorzitterschap. Volgend jaar het EK-voetbal en wie weet wat er verder nog in het verschiet ligt.

Polen is een prachtig land. Ik kom er graag, al meer dan twintig jaar, maar is een land en heeft een bevolking dat om aandacht schreeuwt. Voelt zich niet begrepen en beschouwt zichzelf als martelaar. Polen lijdt voor het welzijn van de wereld. Dat levert prachtige literatuur en kunst op maar ook een verdeelde samenleving. Het Polen van de steden en het Polen van het platteland. Niet de zestig miljoen scholieren in de EU hebben een verkeerd beeld, maar de zozeer gewenste eenheid ontbreekt. En het ontbreken daarvan maakt het boeiend, kleurrijk, gepassioneerd maar ook pijnlijk. Veel Polen zijn smoorverliefd op hun land maar verfoeien het even zo hard. Een border-land tussen Oost en West dwars door de stadsgrenzen heen. Een land om uit weg te trekken, en als je weg bent verlang je er naar. En zo is het al eeuwen. En daar doet geen schoolboek of nationaal historisch museum iets aan. Volgende reis is al gepland.











Vrouwengevangenis Lubliniec en Mijnstadje Nikiszowiec, Polen,

Dinsdag 23 augustus 2011

De mannen konden lopen vanuit hun huis naar de mijnen. En terug. Na het werk wordt bier verkocht. Zoveel als nodig is en zoveel als de mannen het zich wilden permitteren. Thuis wachtten de vrouwen. Met eten, en er werd verder gedronken. Tot het tijd was om te slapen, de volgende dag hetzelfde ritueel. Zes dagen per week en zondag naar de kerk. Een gesloten en besloten gemeenschap. Nikiszowiec is nu een monument. Een bewoond monument. Gebouwd in het begin van de vorige eeuw toen SilesiŽ nog Duits was. Het stadje doet denken aan de Engelse mijnwerkerssteden en -wijken. Troosteloos, grauw en daardoor mooi en indrukwekkend van triestheid. Alle mannen werkten in de mijnen. Voor hen en hun gezinnen is het gebouwd. We rijden in nog geen tien minuten van het stadscentrum van Katowice naar deze "nederzetting". Het stadje is nog steeds bewoond. Op straat hangen mannen rond met een fles bier in de hand. Vrouwen hangen uit de ramen en kijken naar de brandweermannen die een in de fik gestoken vuilniscontainer proberen te blussen. Wij kijken toe, dat wordt niet op prijs gesteld. Net zomin als het bruidspaar wordt verwelkomd dat op het stadsplein hun trouwfoto's laat maken. De fotograaf geeft wat zlotys aan de mannen die om het bruidspaar heen drentelen. Dat helpt, de reportage kan worden voortgezet.
Verder is het stil, bijna dood-stil. Een beklemmend monument als decor voor een bruidsreportage. Een levend decor waarin de figuranten het leven leven dat 20 jaar geleden in dit gedeelte van Polen is afgesloten.

Het bezoek aan Nikiszowiec is een passende afsluiting na een week training te hebben gegeven in de vrouwengevangenis van Lubliniec. Beide zijn gesloten gemeenschappen gebouwd in ongeveer dezelfde tijd. Dezelfde geblakerde bakstenen. In Lubliniec was het gebouw afgeschermd door een robuust hekwerk met prikkeldraad. In Nikiszowiec door een poort. Een poort waardoor alleen beroete mijnwerkers binnenkwamen. De mijnen zijn nu gesloten. Een groot gedeelte van de bevolking heeft in dit stadje geen alternatief werk kunnen vinden. Sociale uitsluiting, daar ging het deze week over.
Op de slotdag van de training werd mij een cadeau aangeboden. Een geborduurde afbeelding van een schip op de open zee. Gemaakt door een vrouw die levenslang heeft gekregen. En dat is in Polen, mits er gratie wordt verleend, 25 jaar. Anders echt levenslang. Ik ga het ophangen in de wetenschap dat elke dag dat ik het zie, al is het over jaren, zij er nog steeds zal zitten.







Tourette

"Een ticje vreemd of Gilles de la Tourette ŗ la carte, Jaap van Dijkhuizen" (lees ook de Dagtaak over het boek)

 
Reiny deJong-Smit, De behandeling

De Behandeling, omgaan met borstkanker
lees ook artikel: De Gelderlander

Huub Klinkenberg

"Bewustworden, de ontwikkeling van de mens" van Huub Klinkenberg.
"Alsof veel puzzelstukjes op zijn plaats vallen" uitgave Nieuwe Druk, 2014. In de boekwinkel of online


Blogparel

Dagtaak is winnaar van de publieksprijs en 2e bij de vakjury voor de column over de 250 van Teeven en de barbecue voor SyriŽ


Seksueel misbruik

Het veel bekroonde boek van Heidi HassenmŁller over seksueel misbruik. Nu in vertaling beschikbaar.
Advertentie Google

Kind van de toekomst

Kind van de toekomst, Kathy Beckers, verhalen over het verlies van een baby. Lees ook Dagtaak


Keuze uit Dagtaak deze week

Het syndroom van Gilles de la Tourette, "een ticje vreemd"

Kootje komt van link, over Geert Wilders, de EU verkiezingen en het populisme

ZZP'ers en schijnzelfstandigheid

Thť Lau moet stoppen: Alcohol en tranen

Over het slepen met bejaarden en het sluiten van de verzorgingshuizen

U lijkt wel verliefd?

De onschuld van Joris Demmink

publieksprijs Blogparel 2013

Uitgeverij Nieuwe Druk verzelfstandigd


Guus Dijkhuizen overleden
Guus Dijkhuizen

De nieuwe verhalenbundel van Guusdijkhuizen is uit:Narigheid in Ribfluweel

Terug naar Bandung

Bestel: Terug naar Bandung

In Terug naar Bandung vertelt Femmy Fijten het verhaal van een man die na 60 jaar terugkeert naar IndonesiŽ, het land waar hij vocht en lief heeft gehad.

Omarmd zowel door de Indische gemeenschap als door veteranen.
Met Pa valt niet te Feesten


Trailer van: Met Pa valt niet te feesten, het nieuwste boek van Guus Dijkhuizen, 10 oktober gepresenteerd aan Ed van Thijn. Uitgegeven bij Nieuwe Druk.
Advertentie2

Eigen bedrijf starten


Coaching en advies tijdens en voor de start van uw eigen bedrijf. Van bedrijfsidee tot bedrijfsplan tot implementatie.

Nieuws: Samenwerking met Uitgeverij Nieuwe Druk beklonken
Gewoon Guus

Ron Jansen werd in De Gelderlander "de Gelderse Jacques Vriens" genoemd. Voorlezen vanaf ca 5 jaar.
(c) Ton van Eck 2014