|
Dagtaak Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak mail: dagtaak.tve@gmail.com Dagtaak is goed geïndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier. |
|
|
| Overzicht week 33: 14 augustus tot 21 augustus 2011 Vrouwengevangenis in Polen, Lubliniec Donderdag 18 augustus 2011  Over terugkeer naar de maatschappij gaat het. Over re-integratie, over maatschappelijke uitsluiting, over methodes die gebruikt kunnen worden om de weg naar werk weer mogelijk te maken. Ik heb daar wat over te vertellen, en dat mag. Vijf dagen lang. Voor personeel van de vrouwengevangenis, voor maatschappelijk werkers en voor een keur aan mensen die nauwelijks middelen hebben om goede begeleiding mogelijk te maken. Plaats van handeling; de vrouwengevangenis in Lubliniec, een vijftig kilometer van Katowice vandaan. In het zuiden van Polen. De zaal waar de training wordt gegeven bevindt zich middenin de gevangenis. Om er te komen leggen we elke dag de weg af van poort naar zaal dwars door de ruimtes waar de cellen zich bevinden. Vaak zijn ze dicht, soms zijn ze open. Soms zijn de gangen leeg, soms worden we aangeklampt. Ik kan de cellen inkijken. Stapelbedden, 6 vrouwen in een cel van een krappe vijftien vierkante meter. Letterlijk bovenop elkaar, een kleine half open sanitaire ruimte. Verder veel pluche beesten en elke lege vierkante centimeter volgepropt met prullaria. Op de celdeur is aangegeven of het een cel is voor rokers of niet rokers. In de afgelopen vijf dagen heb ik tientallen cellen gezien, op een ervan het bord: Cela dla Niepalacych, niet rokers dus. De cel was leeg, maar dat kan toeval geweest zijn. Het gebouw stamt uit 1893 en dat is te zien, te ruiken en te voelen. Onze ruimte bevindt zich naast de binnenplaats waar gelucht wordt. In kleine groepjes wordt er geroddeld, gefluisterd en vooral naar ons gekeken. Een kleine groep mensen van buiten waaronder twee mannen. dat trekt. We worden uitgedaagd dat is duidelijk, we zijn de indringers van buiten, mannen in een grote vrouwengemeenschap. De enige mannen zonder uniform. De kapelaan heeft weliswaar andere kledij maar ook een soort van uniform. De vrouwen die wachten op hun luchtbeurt hangen, voor zover ze een plek op de eerste rij hebben, achter de tralies, de ramen zijn open. Het is mooi weer. De trainingsruimte is licht, ruim en redelijk modern en comfortabel. Als ik een paar minuten voordat het mijn beurt is om van wal te steken aan een bewaker vraag waar de toilet is, wijst hij mij op een deur. Ik loop de gang in. Pas halverwege ben ik me ervan bewust dat ik in een gang loop waar zich cellen bevinden. Er gaat een deur open, een vrouw, overduidelijk geen personeel, kijkt me indringend aan en wenst me in het Pools een fijne dag. Op de achtergrond hoor ik gelach. Ik vind de wc wel, maar zonder er echt van gebruik te kunnen maken loop ik snel terug als ik zware voetstappen hoor. Een bewaker. Hij lacht naar me en begeleidt me terug naar de trainingsruimte. Ik mag beginnen. Over sociale uitsluiting en re-integratie. Naschrift: Op de slotdag van de training werd mij een cadeau aangeboden. Een geborduurde afbeelding van een schip op de open zee. Gemaakt door een vrouw die levenslang heeft gekregen. En dat is in Polen, mits er gratie wordt verleend, 25 jaar. Anders echt levenslang. Ik ga het ophangen in de wetenschap dat elke dag dat ik het zie, al is het over jaren, zij er nog steeds zal zitten. Volgende Dagtaak meer over Lubliniec (De foto is van een film die over de vrouwengevangenis in Lubliniec is gemaakt) Zondag: weekoverzicht, zondagszinnen (2) Zondag 14 augustus 2011  Dagtaak de afgelopen week Zaterdag 13 augustus : Subsidies, Kleine Ambassade Projecten en de kwetsbare Muur . Vrijdag 11 augustus: IBM, DOS, Floppies en de jarige PC Donderdag 10 augustus: Ping, Het Glazen Huis, Geen Stijl en de digitale Droom. Woensdag 9 augustus: Londen, Rellen, Plundering: behoefte aan duiding.. Dinsdag 8 augustus: Fat Man, Little Boy, Randy Newman en de Crisis Maandag 7 augustus: Zomergasten, Step Vaessen en Joy Division: She's Lost Control Zondagszinnen (2) Soms heb ik behoefte aan een spreuk van de dag. Ik loop naar de kast, pak er een willekeurig boek uit, sla het open waar ik vind dat moet en lees een passage. Tien tegen een dat je vindt wat je wilt vinden. Een beetje gesorteerde boekenkast helpt wel, denk ik. Zo ook nu. Ik ben ervan overtuigd dat de twee boeken wat met elkaar te maken moeten hebben en ik neem de duivelse proef. Eerst Auster. Voorzichtig laat ik mijn vingers langs de pagina’s gaan. Nu. Ik sla open, blz 90 van de vertaalde uitgave: “Een beeld bijvoorbeeld van een man die alleen in zijn kamer zit. Als in Pascal: “Al het ongeluk van de mens komt voort uit slechts een ding: dat hij niet rustig in zijn kamer kan blijven”. Toen Grunberg, blz 82, 20ste druk, paperback uitgave: “Nog 3 dagen fluisterde ik in haar oor. Ik vond het leuk om in haar oor te fluisteren, want dan moest ik de haren die over haar oren vielen wegschuiven. “Nog drie dagen”, zei ze. Ik vroeg hoe lang het nog zou duren voordat alles beter zou worden. Ze dacht dat dat nog heel lang zou duren, nog wel jaren, dat het zo lang zou duren dat je er bijna niet op kon wachten. Ik dacht dat drie dagen genoeg waren om alles te veranderen. Of tenminste een beetje. “Hoeveel minuten zijn 3 dagen?”, vroeg ze. We rekenden het uit op een bierviltje. Het waren 4320 minuten. Ze zei: “Ik zou willen dat al die minuten een dag waren uit mijn leven die ik anders zou kunnen doen.’ “Wat zou je anders willen doen”, vroeg ik. “Ik denk dat ik de meeste dagen gewoon in bed had willen blijven liggen. Er zijn maar een paar dagen waarvoor ik had willen opstaan”. We gingen die dagen zoeken . Eerst in haar leven en toen in mijn leven, en toen in het hele korte leven dat van allebei was….’. Beide passages boezemden mij angst in. Was ik tevergeefs opgestaan? Zou mijn plan om er vandaag op uit trekken fout zijn? Wat moest ik? Juist nu, nu ik besloten had om het leven in eigen te hand nemen werd ik wederom met twijfels omringd. Mijn angst ging hand in hand met een groot verlangen. Het verlangen om er juist vandaag wat van te maken. Om er voor te zorgen dat deze dag een van die dagen zou blijken waarvoor ik op had willen staan. |
|
