Dagtaak

Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak



Dagtaak is goed geïndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). Ton van Eck is eigenaar van uitgeverij Nieuwe Druk.

De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.

Overzicht week 32: 7 augustus tot 14 augustus 2011


Subsidies , Kleine Ambassade Projecten en de kwetsbare Muur

Zaterdag 13 augustus 2011

De ambassade is hermetisch afgesloten. Dat wil zeggen, een deel van de ambassade. Er is een publiek gedeelte waar rijen mensen staan. Te wachten. Te wachten op hun beurt tot ze het geliefde papiertje krijgen. Een visum. Een stempel. Een reisdocument waarmee ze het land kunnen verlaten. Uit gewoonte hadden ze 's ochtends nog snel een paar dollars in het paspoort gestoken. Dat helpt. Het hoeft niet veel te zijn, maar zie het als een teken van dankbaarheid. Jij regelt het document voor mij, en ik laat mijn waardering zien. Gelijk oversteken.
In de rij worden ervaringen uitgewisseld. Niet doen, dat geld, dat stellen de Nederlanders niet op prijs. Waardering uitspreken gaat in Nederland met een lach, een vriendelijk woord, het aanbieden van geld wordt als chantage gezien, omkoperij. Her en der worden de biljetten weer uit het paspoort gehaald en in de zak gestoken. Rare mensen die Hollanders.

De muur die het publieke gedeelte van het diplomatieke deel scheidt wordt bewaakt. Niet alleen door de man die vriendelijk met een geweer in zijn hand staat te waggelen maar ook door de twee heren die in de omgebouwde telefooncel aan de andere kant van de straat zitten. Een schermpje, twee stoelen en een permanente telefoonverbinding met het epicentrum van de Ambassade.

Als ik op de bel druk moet ik mijn hoofd voor een ingebouwde camera houden, ik noem mijn naam en de deur gaat open. Welkom. In het Koninkrijk der Nederlanden.
Samen met mijn contactdame loop ik via het koffieapparaat, melk en suiker?, naar de ontvangstruimte. Beatrix lacht ons toe en wij lachen naar elkaar. Via de mail hebben we al vele malen contact gehad. En ook een paar keer informeel in een klein café in de stad. Zij kent de procedures en ik het land. We vinden elkaar aardig en misschien meer dan dat, en dat helpt. De organisaties waar ik mee samenwerk weten dat en hebben mij gevraagd voor hun de aanvragen voor te leggen. Elke ambassade heeft een klein budget voor wat ze noemen de Kleine Ambassade Projecten ( de KAP). Een mooie afkorting en de procedure is stukken eenvoudiger dan het lange traject voor een grote subsidie via het Nederlandse Ministerie. Veel Kap-jes maken één grote is de grap.

We nemen de aanvragen stuk voor stuk door. Her en der moet een zinnetje worden veranderd, een doelstelling moet wat worden aangepast, want zo vertelt ze me, er zijn weer nieuwe richtlijnen binnen. Ook vertelt ze me tussen neus en lippen wat trucjes en handigheden om de procedure te versnellen en aanvullende vragen te vermijden. Wat is het toch handig om een goed contact op de ambassade te hebben realiseer ik me als ik weer op mijn gehuurde gemeubileerde kamer zit waar ik delen van het jaar vertoef. Ik stuur haar een bedankmailtje. Niet te frivool, want de mailtjes worden gelezen, maar vriendelijk genoeg om ons wederzijds contact op een goed peil te houden.

Ik denk nog even terug aan de rijen mensen voor het gebouw en de postbode die ik ontmoette toen ik de deur uitliep. Met een zucht legde hij een grote stapel documenten bij de receptie. Vast weer allemaal bedelbrieven voor financiële ondersteuning, hoofdschuddend verliet hij de ambassade. Ach, worden toch afgewezen, wij kennen immers de omgangsvormen in dit land niet.







IBM, Dos, Floppies en de jarige PC

Vrijdag 12 augustus 2011

Boven het toetsenbord een langwerpig papiertje. Daarop de codes. F11, ctrl F3, F8, alf F4, F7. Naast het apparaat een kartonnen box waarin de zachte floppies konden worden opgeborgen. Eerst de zachte grote dos-flop, en op het moment dat c:\ in beeld was kon de WordPerfect 3.0 flop het apparaat in. Het duurde even, maar het resultaat was magisch. Op een prachtig donker scherm verschenen de witte lettertjes. Je kon gaan typen.
Voor de zekerheid had ik voor elk hoofdstuk van de scriptie een aparte grote flop gereserveerd. Er zat namelijk altijd een risico in dat je alles kwijt was na een foutieve functiecombinatie.

De eerste versie van het boekwerk was nog gewoon getypt. Plakken en knippen ging nog gewoon ouderwets met schaar en prit en de delete knop bestond uit een klein flesje met witte vloeistof dat al snel een dikke pasta was bij niet zorgvuldig sluiten.

De PC is vandaag jarig. Dertig jaar geleden kwam de eerste thuiscomputer op de markt. Het duurde even voordat het gemeengoed werd op kantoren en in de huiskamers, binnen een paar jaar was er geen ontkomen meer aan. De logge grote IBM schrijfmachines werden op zolder gezet en op elk bureau verscheen een monitor. De grote zachte floppie-schijven heb ik niet meer, maar in de la nog wel tientallen kleinere harde schijfjes met maar liefst 1,5 MB geheugenopslag. Jaarverslagen, correspondentie, werkstukken, en niet te vergeten de stapel opstartdiskettes die je nodig had voor het installeren van een nieuw programma. Uit mijn hoofd waren zeker 11 van die diskettes nodig om de nieuwste windows-versie te installeren. De installatie kostte een lange avond en om het half uur even naar de pc om op "ok" te drukken. Het scherm was niet donker meer met witte letters, maar een helder licht scherm met zwarte letters. Modern, fris , maar oogverblindend, en het grootste gemis: het nieuwe programma had geen zwembad meer.

De weerstand tegen de PC en het niet te stuiten computertijdperk was heftig maar beperkt. Een kleine fanatieke groep was fel tegen en zag de bui al hangen. De mogelijkheid van het massaal opslaan van gegevens zou onherroepelijk leiden tot inbreuk op onze privacy en de mogelijkheid van de programmatuur om gegevens uit verschillende data-bestanden aan elkaar te koppelen volstrekt onwenselijk.

Het is bijna onmogelijk om je nog een wereld voor te stellen zonder computer, toch is het "pas" 30 jaar geleden en mijn eerste pc thuis nog geen vijfentwintig jaar terug. De discussies over de koppeling van bestanden en de privacy loopt nog steeds en laait soms weer op.

Stiekem vond ik het vanochtend nog wel grappig dat een paar duizend Grieken op papier ruim boven de honderd al jaren keurig netjes hun pensioen ontvangen terwijl de beste mensen zelf al jaren onder grond wonen. Mensenwerk bestaat dus nog steeds.








Ping: het Glazen Huis, Geen Stijl en de digitale droom

Donderdag 11 augustus 2011


"Geen Stijl" gaat de ruiten ingooien van het Glazen Huis, Hackers Anonymous wil Facebook gaan torpederen, PvdA heeft het gemunt op Linked In en de vraag rijst in hoeverre afgeschermde ping berichten via Blackberry nog langer mogelijk blijven. Ondertussen ontwikkelt Samsung een Chrome-Google laptop waar al ons hebben en houwen mee op internet komt Met wat hackers-kennis: vrij toegankelijk. Het ultieme glazen huis dus.

Elke morgen werp ik even een snelle blik op de internet edities van de kranten en de nieuwssites. En dit was de oogst deze ochtend. Over Londen even genoeg gelezen en de crisis op de beurzen is al bijna oud nieuws.

De Triple AAA status van onze privacy is al lang gedaald tot een bedenkelijk niveau waarvoor je ver moet afdalen in het alfabet om de gepaste letter te vinden. De Triple AAA status van het fatsoen is al een tijd verworden tot een driedubbele Z. En de Triple AAA status van Geen Stijl staat kennelijk zo onder druk dat pesterige studentikoze grappen nodig zijn om met wat extra publiciteit te redden wat er te redden valt.

Het is leuk en het wordt steeds leuker in de digitale wereld maar ook verwarrender.

Facebook , Twitter en de andere sociale netwerken werden begin dit jaar de hemel ingeprezen. De ultieme vorm van democratie. Het ultieme Glazen Huis. Immers dat is wat het betekent: aan het oordeel van iedereen bloot staan. Een glazen huis is niet alleen transparant maar ook kwetsbaar, je geeft jezelf bloot. En doe je dat zelf niet, dan doen anderen dat wel voor je. Dat heeft Mubarak aan den lijve ondervonden.
Het succes en alle lof voor de netwerken maakt ze arrogant, over de ruggen van de mensen die zichzelf bloot geven wordt op een volledig niet transparante wijze grof geld verdiend. We staan erbij en kijken er niet alleen naar, maar doen ook vrijelijk mee.

En Geen Stijl? Die gaat de kracht van het woord verlaten door methodes te hanteren die sinds jaar en dag gebruikt worden door wat zijzelf de "paarse tuinbroeken" noemen. Bezwaar aantekenen tegen het doorbreken van de rust op de Beestenmarkt in Leiden om daarmee het Glazen Huis van 3FM te saboteren. Op de Geen Stijl pagina waar deze actie is aangekondigd kan je als even héél stil bent het gelach en de pret horen.

Het wordt steeds leuker in de digitale wereld. En dat laatste, ik moet het eigenlijk niet verklappen, is niet zo serieus bedoeld.







Londen, Rellen, Plundering: behoefte aan duiding

Woensdag 10 augustus 2011

Londen, Rellen, Plunderingen, en de grote vraag, wat nu?

Are you proud of whay you're doing?
Een inwoner uit de Londense wijk bij Clapham Junction gaat met zijn telefoon met ingebouwde camera de straat op en spreekt plunderaars aan. Ben je er trots op wat je doet? Waarom doe je dit? De man praat rustig, oordeelt niet openlijk, maar wil het weten. Op de achtergrond kapotgeslagen winkelruiten, overduidelijk geplunderde winkels en mensen met bedekte gezichten die met grote of kleine spullen uit de winkels weglopen. "Ik wil mijn belastingcenten terug" , antwoordt een vrouw. Op de grond een videorecorder en een flatscreen tv.
Elk moment verwacht je dat de man zelf doelwit zal worden en dat de camera uit zijn hand zal worden geslagen. Dat gebeurt niet. Hij maakt zijn reportage en de plunderaars doen hun boodschappen. Sommigen in kleine groepjes, de meeste mensen die in beeld zijn op het korte filmpje lopen alleen met hun buit richting huis. Ogenschijnlijk rustig en er helemaal op vertrouwend dat ze er thuis nog wat aan hebben.

"I want my taxes back". Met dat antwoord moet hij terug. Wie op zoek is naar duiding van wat er de afgelopen dagen in Londen is gebeurd heeft geen makkelijke klus. Over de vraag hoe het verder moet heeft ook niemand een antwoord. Afgelopen nacht schijnt in Londen redelijk rustig te zijn verlopen, dit door de inzet van maar liefst 16.000 agenten. Cameron weet het: het is pure criminaliteit. De burgemeester van Londen Johnson weet het niet meer en kan niet anders dan nu wel zorgen voor voldoende politie. Gisteravond op de BBC een discussie tussen een vertegenwoordiger van Labour en een Conservatief. "Het is jullie schuld". vond de conservatief, jullie hebben het zover laten komen". Wat er precies zover gekomen is bleef hangen.
Verpaupering, sociale uitsluiting, armoede, haat tegen het systeem. Het bizarre is, en dat zag je in de Parijse voorsteden ook,dat de plunderingen, het in de fik steken van auto's en huizen vooral in de wijken zelf plaatsvindt. Kleine middenstanders, gewone mensen die met angst en beven hun schamele bezittingen niet meer kunnen verdedigen.

Nihilisme ten top. Het feit dat er van enig gevoel voor mede-verantwoordelijklheid voor de samenleving waar we deel van uit maken geen sprake meer lijkt te zijn is het meest angstaanjagend. En dat mogen we ons allen zelf aanrekenen. De rellen en plunderingen zullen vast stoppen een dezer dagen. Maar het gevoel bij velen dat ze compleet buiten de samenleving staan en er ook geen verantwoordelijkheid (meer) voor willen dragen is niet zo maar op te lossen. En dat geldt helaas voor zowel The Haves als The Haves Not.









Fat Man , Little Boy, Randy Newman en de Crisis

Dinsdag 9 augustus 2011

Fat Man was de naam van de atoombom die 9 augustus 1945 boven de Japanse stad Nagasaki werd afgeworpen, Fat Man maakte een eind aan de Tweede Wereldoorlog. Zeventigduizend mensen die direct omkwamen en tweehonderdduizend de jaren daarna als gevolg van stralingsziekte. Één bom. Fat Man.
Een paar dagen eerder, 6 augustus, was de eerste atoombom afgeworpen. Op Hiroshima, ook die had een naam: Little Boy. Vergelijkbaar aantal directe doden: 80.000 en evenzoveel slachtoffers in de jaren er na.
Little Boy en Fat Man. Twee namen. Namen van bommen. Bommen met gruwelijke gevolgen die tegelijkertijd een einde maakten aan de gruwelijkheden van de oorlog.
Onmogelijk om bij humanitaire rampen van die orde van opluchting te praten. Toch luidde het de vrede in en was er wel degelijk opluchting. De namen van de doden zijn vergeten, de namen van de bommen leven voort in de geschiedenis. De wet van de maximale ellende. Op het moment dat het mis dreigt te gaan, dan ook maar helemaal is. Pas daarna kan er weer aan opbouw worden gedacht.
Het gaat nu niet om bommen maar om een, als we het moeten geloven, welhaast allesvernietigende financiële wereldcrisis. Als het mis moet gaan, dan maar helemaal mis, die geluiden klinken. Laat het maar knallen. "Kan ons het bommen". De wet de van de maximale ellende. En we praten elkaar na en handelen ernaar en geen idee waar de oplossing vandaan moet komen, maar die komt er vast, als de ellende maar achter de rug is, en als we dat proces kunnen versnellen dan doen we dat dan maar. Het kuddegedrag op de beursvloeren. En elk uur de cijfers van de AEX, de Dow Jones en Japanse Nikkei. Het kan haast niet laag genoeg.

Little Boy en Fat Man. De Grote Dikke Man en het Kleine Jongetje beiden afgeworpen om de wet van de maximale ellende te bereiken en aan de opbouw te kunnen beginnen.
Deze week de bom onder de financiële markten. Randy Newman wist het al, jaren geleden, met een verbitterd cynisme. Let's drop the Big One now. Political Science. En als alles achter de rug is maken van de hele wereld gewoon één groot amusementspark.








Zomergasten , Step Vaessen en Joy Division : She's Lost Control

Maandag 8 augustus 2011

Zomergasten met Step Vaessen en de film Control over de zanger Ian Curtis van Joy Division. Wat wil je nog meer op een regenachtige avond. Voor wie het niet gezien heeft: Step Vaessen is correspondente voor Al Jazeera in Jakarta. Zij werkte in Indonesië al voor de NOS ten tijde van de Tsunami, zij maakt nu reportages voor de grote tegenhanger van CNN in het grootste Islamitische land ter wereld. Het beloofde een avond te worden waar je geen fragment van mocht missen en van elk woord zou smullen, immers; deze vrouw heeft naast haar boeiende loopbaan en positie ook veel persoonlijk leed meegemaakt (haar ex-man pleegde vorig jaar zelfmoord).
Na Schwaab vorige week aan tafel bij Jelle Brandt Corstius nu een vrouw die wel bereid zou zijn het achterste van haar tong te laten zien. Het zou haar avond worden en wat kregen we: Sandokan, Pippi Langkous, Texelse schapen en Saturday Night Fever. Gesprekjes over het tolerante Indonesië dat het drie tellen later toch weer niet was. Over Al Jazeera nauwelijks een inkijkje behalve de beelden uit Egypte die we allemaal kennen en het feit dat het hoofdkantoor er zo prachtig uitziet. Het boeide omdat je steeds dacht dat er meer zou komen, maar er was geen touw aan vast te knopen.
Het was haar ideale televisie-avond. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat Jelle Brandt Corstius meer naar ogen zat te kijken dan zich aan het concentreren was op verdiepende vragen. Dans je graag? Ga je zo nog de stad in? En, heeft er zich al een nieuwe prins op het witte paard aangemeld? Het was duidelijk, het mooiste van de avond moest nog komen nadat de camera's uit zouden gaan.

En dat kwam inderdaad. Nadat de studio Zomergasten verlaten werd met de mededeling dat het jonge journalistenkoppel de film in elk geval niet zou gaan kijken, werd het alsnog een latertje. Een film waar je geen fragment van wilde missen, je elk woord van wilde horen, en geen muzikale noot je mocht ontgaan. She's Lost Control over de zanger Ian Curtis van Joy Division. Een legendarische Engelse band geboren in een troosteloos Engels stadje dat slechts één jaar mocht bestaan. Fenomenaal door Anton Corbijn gemaakt. 
Haar keuze om deze film te vertonen maakte de avond goed. Pipi, Sandokan, John Travolta en de Nijmeegse goudvissen waren overbodig. De nazit van Jelle en Step moet pas echt boeiend geweest zijn. Ze heeft veel te vertellen, jammer dat dit buiten de Control van de camera's heeft moeten plaatsvinden.









Zondag Weekoverzicht Dagtaak: Zondagszinnen

Zondag 7 augustus 2011



Dagtaak de afgelopen week:

Zaterdag 6 augustus: Taakstraf, Reclassering, Re-integratie en Nederland Gidsland

Vrijdag 5 augustus: Dagtaak Jaarig (1/2) jaar, Troost en gedicht van Alexander Blok

Donderdag 4 augustus: LinkedIn, Facebook, Reclame en onze Privacy

Woensdag 3 augustus: Stilte, 120 woorden en nogmaals Nescio

Dinsdag 2 augustus: Nescio, Zeeland, De Uitvreter, IM: 50 jaar na dood Gronloh

Maandag 1 augustus: Obama, de VS en de speech: Yes, We Can

Zondagszinnen

Achter het hek hoor ik geschuivel. Een man. Hij kucht lichtjes. Ik hoor wat kraken en dan opnieuw stilte. Dan ineens wordt de stilte doorbroken. Met een enkele toon. Nog een. En dan wordt het me duidelijk. De man zit achter een piano. Nog nooit heb ik in mijn herinnering zo´n prachtige vertolking gehoord van de regendruppelprelude van Chopin. Alsof hij ter plekke de muziek opnieuw uitvindt en componeert. De klanken begeleiden de invallende nacht. Ik word meegevoerd in de romantiek.  De melancholie. De heimwee. De tranen vloeien over mijn wangen zonder dat ik met enig gesnik de stilte doorbreek die alleen door de piano doorbroken mag worden. Ik bevind mezelf in zijn geboortehuis in Zelazowa Wola niet ver van Warschau. Het jongetje loopt door de tuin en geeft klanken aan alles wat hij ziet. Ik zie mezelf lopen als kleuter. We schelen ruim anderhalve eeuw. De tonen fungeren als een zacht ruimteschip dat me meevoert. Zonder grenzen. Chopin ging de grens over omdat hij het niet meer uit kon houden in zijn geboorteland. Polen bestond in zijn hart, in zijn ziel, maar op de Europese landkaart was Polen weggevaagd. Hij vluchtte naar Frankrijk, naar Parijs, om daarna nooit meer terug te keren. Zijn ziel vol verlangens, heimwee en romantiek. Verdwaald in de geschiedenis van de tijd.




Tourette

"Een ticje vreemd of Gilles de la Tourette à la carte, Jaap van Dijkhuizen" (lees ook de Dagtaak over het boek)

 
Reiny deJong-Smit, De behandeling

De Behandeling, omgaan met borstkanker
lees ook artikel: De Gelderlander

Huub Klinkenberg

"Bewustworden, de ontwikkeling van de mens" van Huub Klinkenberg.
"Alsof veel puzzelstukjes op zijn plaats vallen" uitgave Nieuwe Druk, 2014. In de boekwinkel of online


Blogparel

Dagtaak is winnaar van de publieksprijs en 2e bij de vakjury voor de column over de 250 van Teeven en de barbecue voor Syrië


Seksueel misbruik

Het veel bekroonde boek van Heidi Hassenmüller over seksueel misbruik. Nu in vertaling beschikbaar.
Advertentie Google

Kind van de toekomst

Kind van de toekomst, Kathy Beckers, verhalen over het verlies van een baby. Lees ook Dagtaak


Keuze uit Dagtaak deze week

Het syndroom van Gilles de la Tourette, "een ticje vreemd"

Kootje komt van link, over Geert Wilders, de EU verkiezingen en het populisme

ZZP'ers en schijnzelfstandigheid

Thé Lau moet stoppen: Alcohol en tranen

Over het slepen met bejaarden en het sluiten van de verzorgingshuizen

U lijkt wel verliefd?

De onschuld van Joris Demmink

publieksprijs Blogparel 2013

Uitgeverij Nieuwe Druk verzelfstandigd


Guus Dijkhuizen overleden
Guus Dijkhuizen

De nieuwe verhalenbundel van Guusdijkhuizen is uit:Narigheid in Ribfluweel

Terug naar Bandung

Bestel: Terug naar Bandung

In Terug naar Bandung vertelt Femmy Fijten het verhaal van een man die na 60 jaar terugkeert naar Indonesië, het land waar hij vocht en lief heeft gehad.

Omarmd zowel door de Indische gemeenschap als door veteranen.
Met Pa valt niet te Feesten


Trailer van: Met Pa valt niet te feesten, het nieuwste boek van Guus Dijkhuizen, 10 oktober gepresenteerd aan Ed van Thijn. Uitgegeven bij Nieuwe Druk.
Advertentie2

Eigen bedrijf starten


Coaching en advies tijdens en voor de start van uw eigen bedrijf. Van bedrijfsidee tot bedrijfsplan tot implementatie.

Nieuws: Samenwerking met Uitgeverij Nieuwe Druk beklonken
Gewoon Guus

Ron Jansen werd in De Gelderlander "de Gelderse Jacques Vriens" genoemd. Voorlezen vanaf ca 5 jaar.
(c) Ton van Eck 2014