Dagtaak

Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak



Dagtaak is goed geïndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). Ton van Eck is eigenaar van uitgeverij Nieuwe Druk.

De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.

Overzicht week 31: 31 juli tot 7 augustus 2011


Taakstraf, Reclassering, Re-integratie en Nederland Gidsland

Zaterdag 6 augustus 2011

Volgende week mag ik naar Polen om een training te geven over re-integratie en reclassering voor personeel dat werkt in een vrouwengevangenis. Een mooie opdracht. Nederland is lang een gidsland geweest op het gebied van re-integratie in Europa en ook de reclassering is in Nederland goed georganiseerd. Logisch en vanzelfsprekend dat er graag geleerd en geluisterd wordt naar goede ervaringen.
De uitnodiging voor de training kwam bijna een jaar geleden. Zo gaat dat nu eenmaal. Eerst moet er een projectvoorstel geschreven worden, dan een financieringsaanvraag, die wordt dan getoetst door een handjevol ambtenaren zowel in Polen als in Brussel, het gaat om een Europees project, en daarna kan de organisatie beginnen.
Het is voor mij niet de eerste keer in Polen, ik ben al vanaf voor de omwentelingen in 1989 bekend met het land en heb daar al veel projecten opgezet. Met veel enthousiasme heb ik, en anderen met mij, daar projecten opgezet volgens methodes die we in Nederland hadden ontwikkeld. Kleine werkgelegenheidsprojecten voor mensen die door een mentale of psychische beperking moeilijk aan de bak komen. Werk creëren die loonvormend kan zijn door gerichte begeleiding te geven en de traditionele werkomstandigheden zo aan te passen dat het mogelijk is voor mensen met een bepaalde handicap toch goed aan de slag te kunnen. Belangrijk voor mensen die op de een of andere manier uitgesloten zijn van werk is om stigma's weg te halen. Zeg maar de stempel weg te halen die soms bijna op het voorhoofd staat: ik kan niets, en ik zal ook nooit iets kunnen, en iedereen kan het nog zien ook.
Nederland was daar goed in, op veel vlakken.
Een goed georganiseerde sociale werkvoorziening; mooie regelingen in de vorm van bijvoorbeeld PGB's om begeleiding te organiseren voor mensen om toch maatschappelijk actief te kunnen blijven; een gerichte persoonlijke benadering bij het vinden van gepast werk.
Ook in de reclassering werkte het zo: waar mogelijk geen gevangenisstraf maar een taakstraf (werkstraf) , door te werken iets voor de maatschappij terug te doen, maar wellicht nog belangrijker: door werken weer zelfvertrouwen op te bouwen, in een werkritme komen, de gezagsverhoudingen op het werk leren te accepteren en met wat begeleiding weer een stap in de goede richting te maken. Zonder stigma, maar wel corrigerend en stimulerend.

In een jaar is veel veranderd. De Sociale Werkvoorziening staat onder druk. De geraniums lonken voor grote groepen die nu maatschappelijk actief zijn. De PGB heeft door de regeringsstrategie bijna de naam gekregen van een frauduleuze en dus stigmatiserende regeling; re-integratietrajecten zijn zover afgeknepen dat zorgvuldige individuele begeleiding steeds moeilijker wordt.
En de werkstraf? Een groter stigma kan je niet meekrijgen wanneer je in je oranje hesje het plantsoen moet gaan schoffelen.

Volgende week ga ik. Ik ga me nog beraden over de openingsspeech.





Dagtaak jarig (1/2) , Troost en Alexander Blok

Vrijdag 5 augustus 2011

Vandaag precies een half jaar geleden is Dagtaak begonnen met het dagelijks schrijven van een column. De eerste drie maanden op een blogspot pagina van Google en sinds mei van dit jaar via de eigen site Dagtaak.org.
Autonoom, vrijzinnig, liefst actueel, soms polemisch dan weer lyrisch en mild. Politieke, literaire en muzikale voorkeuren daarbij niet onder de stoel of bank geschoven.

Ik heb me kwaad gemaakt. Over het gemak waarmee ons kabinet de cultuur opzij schuift. Over het gemak waarmee de gezondheidszorg en dan met name de PGB's aangepakt werden en worden.
Ik heb me verbaasd. Over het onvermogen van de politiek om adequate antwoorden te vinden op haatzaaierij en intolerantie ten opzichte van minderheden. Over het onvermogen van de internationale politiek om oplossingen te vinden en te bieden bij humanitaire rampen.
Ik heb me laten gaan. En troost gezocht in de literatuur en muziek die me raakt en heb dat beschreven.
Ik heb me afgevraagd. Of wat ik schrijf een column is of een blog en wat het verschil daartussen is.

Dagtaak is een verslaving geworden. Het moet geschreven worden elke dag. Of het goed gelezen wordt staat op de tweede plaats. Dat het aantal dagelijkse lezers gestegen is van twee, naar tien, naar honderd en inmiddels vele malen meer is prachtig. En steunt. En motiveert. En als er dan reacties komen die door merg en been gaan dan weet ik waarom ik schrijf en wil schrijven.

Van één van de lezers ontving ik onderstaand gedicht van Alexander Blok. Het past zo goed  in het thema "Stilte" van de afgelopen week dat ik het hier wil opnemen.
(Ik weet niet wie het vertaald heeft, mocht iemand dat weten of achterhalen, vertel het me dan vermeld ik de naam en de bundel)

---

Bouw niet in de bocht van rivieren je woning, Waar leven verwordt tot lawaai en vertoon.
Geloof mij, het einde is altijd eentonig, Voor geen te verstaan en plechtstatig gewoon.

De stilte gewijd, als verhaal in de schemer, Voeg jij naar het lot je eenzelvig gemoed.
Je kunt elke plek voor de avonddienst nemen En wat je geweten je ingeeft, is goed.

En wie je ook, stralend, als boodschapper nadert, Ontvang hem gewoon, als een droom die je had, En zwijg voor altijd, opdat niemand zal raden Wie daar bij het raam in de vensterbank zat.

En geen zal de grond van je zwijgen vernemen, En waaruit je kalme vertrouwen bestond.
Eens, zeker, verschijnt zij. Het glanst aan de hemel.
En schuldeloos drukt zij haar mond op je mond.


- Alexander Blok


-----






LinkedIn, Facebook, Reclame en onze privacy

Donderdag 4 augustus 2011

Sociale netwerksites als LinkedIn, Facebook, Hyves en Twitter zijn in. Onlangs is Google+ gelanceerd en gaat nu proberen veel gebruikers naar zich toe te trekken. De sites werken allemaal net ietsjes anders maar het concept is hetzelfde. Gebruikers zelf met elkaar in contact laten komen, informatie, nieuws en persoonlijke onbenulligheden uit laten wisselen en zo een grote behoefte, zelfs noodzaak creëren om erbij te horen en je aan te sluiten.

Doe je niet mee? Dan sta je alleen, in elk geval ben je geen deelgenoot meer daar waar het plaatsvindt.
In relatief korte tijd hebben deze sites een enorm netwerk aan contacten, persoonlijke- en zakelijke informatie opgebouwd.
Nuttig, maar ook eng en in het beste geval lachwekkend, zolang je er tenminste zelf niet de dupe van bent.

In het voorjaar van 2011 is er een (foute?) grap met Facebook uitgehaald. Een kunstenaarscollectief wilde de zeepbel van persoonlijkheid en intimiteit op Facebook doorprikken door tegen de miljoen foto's van gebruikers te kopiëren en daar persoonlijke profielen bij te plakken voor een zelf opgezette datingsite. Zie ook Dagtaak van 6 februari 2011, de tweede Dagtaak uit de geschiedenis van deze dagelijkse column.
Mark Zuckerberg was not amused, en veel gebruikers van Facebook natuurlijk ook niet, maar het gaf wel aan hoe kwetsbaar sociale netwerken zijn. Alles ligt te grabbel en het is kinderlijk eenvoudig om misbruik van de gegevens te maken.
Tegenhanger van de wat meer luchtige sites als Facebook en Hyves was lange tijd LinkedIn. Een professioneel netwerk waar zaken kan worden gedaan. Geen wissewasjes of flauwekul infiormatie maar gedegen profielen, uitgebreide cv's en een must voor iedereen die zaken doet en een netwerk wil opbouwen of beheren, of voor eenieder die op zoek is naar een leukere of betere baan. LinkedIn is vooral erg in trek bij zelfstandige ondernemers en free-lancers die zichzelf daar kunnen profileren en zodoende aan opdrachten kunnen komen. Ja, ook de schrijver van Dagtaak heeft een profiel, wie niet..zou ik bijna zeggen.
Een chique netwerk dus, dat LinkedIn en zo ook de layout. Weinig schreeuwend, eerder rustig en een digitale variant op de visitekaartjescultuur.

Kennelijk hebben de makers van LinkedIn hun doel bereikt, voldoende contacten gegenereerd, de noodzaak om erbij te horen voldoende ingepeperd en nu wordt het tijd om te cashen. Op zeer onsmakelijke wijze gaat LinkedIn nu foto's en profielgegevens van deelnemers gebruiken voor advertenties. Zo kan het dus voorkomen dat een keurige interim-manager met meer dan 1000 contacten en daardoor een bereik van vele honderdduizenden andere gebruikers ineens ongewenst reclame staat te maken voor de nieuwste Ipad of in een minder fraai geval een datingsite voor hoger opgeleiden.
Ja, dan moet je de optie voor het delen van gegevens maar uitschakelen vindt LinkedIn. Dat kan kennelijk. Bang om mezelf te zien op een onsmakelijke advertentie heb ik nog niet ingelogd bij LinkedIn, veel van mijn contacten hebben dat ook nog niet gedaan. LinkedIn vond het namelijk een goede grap om deze werkwijze te introduceren midden in de vakantieperiode. En log je wel in: veel succes bij het vinden bij de juiste keuzevakje om het uit te schakelen!

Leuk van LinkedIn. Het goede hiervan is wel dat we wederom met de neus op de feiten worden gedrukt wat betreft de digitalisering van de maatschappij. Allemaal de mond vol over privacy, maar ondertussen je hele hebben en houwen op internet zetten. Slimme jongens die (a)sociale netwerkers!







Stilte , 120 woorden en nogmaals Nescio

Woensdag 3 augustus 2011

Over Stilte, 120 woorden en nogmaals over Nescio.

Gisteren kreeg ik een allervriendelijkst mailtje van de redactie van 120 woorden. Dat is een populaire site waar bijdragen geplaatst worden die aan één voorwaarde moet voldoen. De tekst mag niet meer beslaan dan 120 woorden.


Beste Dagtaak,

Onlangs heb je een stukje met de titel 'Stilte' ingezonden op 120w.nl (zie onderaan deze mail) waarvoor uiteraard onze dank! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site!
Helaas heeft de redactie ervoor gekozen je stukje niet te plaatsen wegens deze reden:
Hoewel 120 woorden geen harde verplichting is, en minder dan 120 woorden uiteraard mag, is het wel een streefgetal. Dit stukje is, hoewel stilistisch leuk gevonden, met 25 woorden wel heel erg aan de korte kant.

Nogmaals bedankt voor je inzending en blijf vooral schrijven!
De 120w redactie

Dit was de inzending:


Honderdentwintig worden is veel
Voor wie geen pap meer kan zeggen,
Voor wie zelfs dat niet meer kan,
Blijft de stilte over.

En vijfennegentig woorden

--
Jammer! Ik streefde niet naar de eeuwige roem op de site, maar had bedacht dat deze vondst zeker gepubliceerd zou worden. De inhoud van de vijfentwintig woorden sloot ook naadloos aan op mijn humeur. Ik kon inderdaad geen Pap meer zeggen, Dagtaak bleef gisteren dan ook leeg. Er bleven zelfs meer woorden over dan vijfennegentig op de pagina. Deze is nu ingevuld met de tekst die ik eerder deze week schreef over Nescio. Over de reden waardoor ik geen "Pap"meer kon zeggen moet gezwegen worden, met de grootste stilte. "Nescio" Latijn voor "ik weet het niet". Laat het daar ook maar mee gezegd zijn.

Morgen weer een verse Dagtaak. 






Nescio, Zeeland , De Uitvreter, IM: 50 jaar na dood Gronloh

Dinsdag 2 augustus 2011


Afgelopen week was het exact vijftig jaar geleden dat een van de grootste Nederlandse schrijvers met zo ongeveer het kleinst mogelijke oeuvre is overleden: Nescio, pseudoniem van JFH Gronloh (25 juli 1961)

Ik heb een kans laten liggen. Deze week had ik in Zeeland moeten zijn, Vlissingen om precies te zijn. Daar wordt een groot schaaktoernooi gehouden, de partijen worden 's avonds gespeeld en overdag geruime tijd om te zitten en te kijken, staren beter gezegd. In de voetsporen van Japi, de Uitvreter, die behalve de man die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, de meest wonderlijke kerel ooit beschreven. Japi kwam graag in Zeeland. Om aan de waterkant te zitten, uren achtereen, onbeweeglijk. Japi is de schepping van Nescio. Japi was niks: "Goddank, ik dicht niet, ik ben geen natuurvriend, en geen anarchist. Ik ben Goddank helemaal niks". "En eigenlijk doe ik nog te veel. Ik ben bezig te versterven. Het beste is, dat ik maar stil zit,  bewegen en denken is goed voor domme mensen. Ik denk ook niet. 't Is jammer dat ik eten en slapen moet. Liefst zou ik dag en nacht blijven doorzitten." Japi, wie hem niet kent en nieuwsgierig is gemaakt moet echt bij een antiquariaat of wellicht de betere boekwinkel het Opus Magnum van Nescio aanschaffen. Het liefst in de uitgave waarin De Uitvreter,Titaantjes, Dichtertje en Mene Tekel zijn opgenomen. Slechts 150 pagina's, maar een leven lang plezier. Met dit boekje heb je dan ook ongeveer het meeste gelezen van wat Gronloh ooit heeft gepubliceerd.

Zeeland is voor mij onbekend gebied. Ik ben ooit een paar uur in Vlissingen geweest, een middag in Middelburg en dat was het. Mijn beeld van Zeeland is gecreëerd door Nescio. Gezeten aan de waterkant, de zon zien zakken in de zee en op de achtergrond de toren van Domburg even verder dan Veere. Dat beeld koester ik en zal ik blijven koesteren. Geen vakantie of laffe midweek mag dat teniet doen. Schaken is echter geen vakantie, het is ook geen dichten, het is geen bewegen en het is maar de vraag of het denken is. Het is staren en dan weten, of hopen te weten. Verzonken in jezelf en erachter komen dat je niets zeker weet maar dat je niet anders kan. Het pseudoniem Nescio betekent : "Ik weet het Niet". En zo is het. We weten niets. En een mooiere troost kan er bijna niet zijn in de bizarre tijd vijftig jaar na de dood van JFH Gronloh. We weten niets, en zullen het nooit weten.
Ik had naar Vlissingen moeten gaan.

Voor wie wil weten hoe het afliep met Japi? Hij stapte van de Waalbrug bij Nijmegen, nee, hij sprong niet, hij stapte. Op zijn kamer werden later zes briefjes gevonden met G.V.D. en één met Ziezoo.




Wegens problemen met de site, was er vandaag geen nieuwe Dagtaak, tenzij de problemen eerder zijn opgelost. De Dagtaak van 31 juli is nogmaal geplaatst.




Obama, de VS en de Speech: Yes, We Can!

Maandag 1 augustus 2011

My Fellow Americans,

de Verenigde Staten van Amerika, ons geliefde land, is niet meer. Althans niet meer zoals wij gewend zijn naar ons land te kijken.

De Amerikaanse Droom is voorbij. Decennia lang, wat zeg ik, eeuwenlang hebben wij het land van de onbegrensde mogelijkheden gespeeld. Vaak hebben wij grenzen overschreden en ons de rol toebedacht als redder van Planeet Aarde. Niets was ons daarbij te gek. In ons streven het Amerikaanse gedachtegoed tot goed te maken voor de gehele wereld hebben we een aantal inschattingsfouten gemaakt.

Onze dollar was ons paspoort en daarmee dachten we toegang te krijgen niet alleen overal op aarde maar ook ver daarbuiten. Aan dollars geen gebrek. Als ze op dreigden te raken dan drukten we bij, als jullie, My Fellow Americans, er gebrek aan hadden dan leenden we ze jullie. In papieren vorm of in plastic vorm.
Alles hebben er eraan gedaan om de belastingen zo laag mogelijk te houden, alles hebben we er aan gedaan om overal in de wereld te zorgen voor genoeg olie om ons land draaiende te houden en onze benzinetanken zo goedkoop mogelijk te kunnen vullen.

We doen onze uiterste best om de armoede in ons prachtige land te verhullen en niet te verklappen dat onze gezondheidszorg voor de kapitaalkrachtigen er goed voor staat, maar voor de minder bedeelden uiterst slecht toegankelijk is. Alles doen we eraan om niet te verklappen dat velen van jullie al de met hypotheek belaste huizen ontvlucht zijn.
De immense rijkdom die er in ons land natuurlijk nog steeds is, is ons visitekaartje, de stralende witte lach, de glamour, de zelfverzekerde zakenman en zakenvrouw. Wij kunnen het niet maken om hen, die beeldbepalend zijn voor ons land, een grotere bijdrage te vragen. Al zou dat ons wel helpen om de druk op onze schuldenlast te verlagen. Zouden we dat doen dat zou de droom over zijn.

Maar My Fellow Americans, de droom is voorbij. Het is tijd om wakker te worden en onze ogen te openen voor dat wat de hele wereld al een tijd zag. Wij hebben een te grote broek aan, en de dollars die nog her en der in de te grote broekzakken verstopt zijn zullen verdeeld moeten worden.
Voorlopig drukken we en lenen we nog even bij. Met schaamrood op de kaken. En met evenveel schaamrood op de kaken zullen arm en rijk moeten erkennen dat wij niet de wereld zijn, maar een onderdeel van de wereld. Of dat lukt???

Yes, we Can !







I.M. Nescio, Zeeland, Schaken en de Troost dat we Niets Weten

Zondag 31 juli 2011

Afgelopen week was het exact vijftig jaar geleden dat een van de grootste Nederlandse schrijvers met zo ongeveer het kleinst mogelijke oeuvre is overleden: Nescio, pseudoniem van JFH Gronloh (25 juli 1961)

Ik heb een kans laten liggen. Deze week had ik in Zeeland moeten zijn, Vlissingen om precies te zijn. Daar wordt een groot schaaktoernooi gehouden, de partijen worden 's avonds gespeeld en overdag geruime tijd om te zitten en te kijken, staren beter gezegd. In de voetsporen van Japi, de Uitvreter, die behalve de man die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, de meest wonderlijke kerel ooit beschreven. Japi kwam graag in Zeeland. Om aan de waterkant te zitten, uren achtereen, onbeweeglijk. Japi is de schepping van Nescio. Japi was niks: "Goddank, ik dicht niet, ik ben geen natuurvriend, en geen anarchist. Ik ben Goddank helemaal niks". "En eigenlijk doe ik nog te veel. Ik ben bezig te versterven. Het beste is, dat ik maar stil zit,  bewegen en denken is goed voor domme mensen. Ik denk ook niet. 't Is jammer dat ik eten en slapen moet. Liefst zou ik dag en nacht blijven doorzitten." Japi, wie hem niet kent en nieuwsgierig is gemaakt moet echt bij een antiquariaat of wellicht de betere boekwinkel het Opus Magnum van Nescio aanschaffen. Het liefst in de uitgave waarin De Uitvreter,Titaantjes, Dichtertje en Mene Tekel zijn opgenomen. Slechts 150 pagina's, maar een leven lang plezier. Met dit boekje heb je dan ook ongeveer het meeste gelezen van wat Gronloh ooit heeft gepubliceerd.

Zeeland is voor mij onbekend gebied. Ik ben ooit een paar uur in Vlissingen geweest, een middag in Middelburg en dat was het. Mijn beeld van Zeeland is gecreëerd door Nescio. Gezeten aan de waterkant, de zon zien zakken in de zee en op de achtergrond de toren van Domburg even verder dan Veere. Dat beeld koester ik en zal ik blijven koesteren. Geen vakantie of laffe midweek mag dat teniet doen. Schaken is echter geen vakantie, het is ook geen dichten, het is geen bewegen en het is maar de vraag of het denken is. Het is staren en dan weten, of hopen te weten. Verzonken in jezelf en erachter komen dat je niets zeker weet maar dat je niet anders kan. Het pseudoniem Nescio betekent : "Ik weet het Niet". En zo is het. We weten niets. En een mooiere troost kan er bijna niet zijn in de bizarre tijd vijftig jaar na de dood van JFH Gronloh. We weten niets, en zullen het nooit weten.
Ik had naar Vlissingen moeten gaan.

Voor wie wil weten hoe het afliep met Japi? Hij stapte van de Waalbrug bij Nijmegen, nee, hij sprong niet, hij stapte. Op zijn kamer werden later zes briefjes gevonden met G.V.D. en één met Ziezoo.







Tourette

"Een ticje vreemd of Gilles de la Tourette à la carte, Jaap van Dijkhuizen" (lees ook de Dagtaak over het boek)

 
Reiny deJong-Smit, De behandeling

De Behandeling, omgaan met borstkanker
lees ook artikel: De Gelderlander

Huub Klinkenberg

"Bewustworden, de ontwikkeling van de mens" van Huub Klinkenberg.
"Alsof veel puzzelstukjes op zijn plaats vallen" uitgave Nieuwe Druk, 2014. In de boekwinkel of online


Blogparel

Dagtaak is winnaar van de publieksprijs en 2e bij de vakjury voor de column over de 250 van Teeven en de barbecue voor Syrië


Seksueel misbruik

Het veel bekroonde boek van Heidi Hassenmüller over seksueel misbruik. Nu in vertaling beschikbaar.
Advertentie Google

Kind van de toekomst

Kind van de toekomst, Kathy Beckers, verhalen over het verlies van een baby. Lees ook Dagtaak


Keuze uit Dagtaak deze week

Het syndroom van Gilles de la Tourette, "een ticje vreemd"

Kootje komt van link, over Geert Wilders, de EU verkiezingen en het populisme

ZZP'ers en schijnzelfstandigheid

Thé Lau moet stoppen: Alcohol en tranen

Over het slepen met bejaarden en het sluiten van de verzorgingshuizen

U lijkt wel verliefd?

De onschuld van Joris Demmink

publieksprijs Blogparel 2013

Uitgeverij Nieuwe Druk verzelfstandigd


Guus Dijkhuizen overleden
Guus Dijkhuizen

De nieuwe verhalenbundel van Guusdijkhuizen is uit:Narigheid in Ribfluweel

Terug naar Bandung

Bestel: Terug naar Bandung

In Terug naar Bandung vertelt Femmy Fijten het verhaal van een man die na 60 jaar terugkeert naar Indonesië, het land waar hij vocht en lief heeft gehad.

Omarmd zowel door de Indische gemeenschap als door veteranen.
Met Pa valt niet te Feesten


Trailer van: Met Pa valt niet te feesten, het nieuwste boek van Guus Dijkhuizen, 10 oktober gepresenteerd aan Ed van Thijn. Uitgegeven bij Nieuwe Druk.
Advertentie2

Eigen bedrijf starten


Coaching en advies tijdens en voor de start van uw eigen bedrijf. Van bedrijfsidee tot bedrijfsplan tot implementatie.

Nieuws: Samenwerking met Uitgeverij Nieuwe Druk beklonken
Gewoon Guus

Ron Jansen werd in De Gelderlander "de Gelderse Jacques Vriens" genoemd. Voorlezen vanaf ca 5 jaar.
(c) Ton van Eck 2014