Dagtaak

Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak



Dagtaak is goed geïndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). Ton van Eck is eigenaar van uitgeverij Nieuwe Druk.

De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier.

Overzicht week 30: 24 juli tot 31 juli 2011


I.M. Nescio, Zeeland, Schaken en de Troost dat we Niets Weten

Zondag 31 juli 2011

Afgelopen week was het exact vijftig jaar geleden dat een van de grootste Nederlandse schrijvers met zo ongeveer het kleinst mogelijke oeuvre is overleden: Nescio, pseudoniem van JFH Gronloh (25 juli 1961)

Ik heb een kans laten liggen. Deze week had ik in Zeeland moeten zijn, Vlissingen om precies te zijn. Daar wordt een groot schaaktoernooi gehouden, de partijen worden 's avonds gespeeld en overdag geruime tijd om te zitten en te kijken, staren beter gezegd. In de voetsporen van Japi, de Uitvreter, die behalve de man die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, de meest wonderlijke kerel ooit beschreven. Japi kwam graag in Zeeland. Om aan de waterkant te zitten, uren achtereen, onbeweeglijk. Japi is de schepping van Nescio. Japi was niks: "Goddank, ik dicht niet, ik ben geen natuurvriend, en geen anarchist. Ik ben Goddank helemaal niks". "En eigenlijk doe ik nog te veel. Ik ben bezig te versterven. Het beste is, dat ik maar stil zit,  bewegen en denken is goed voor domme mensen. Ik denk ook niet. 't Is jammer dat ik eten en slapen moet. Liefst zou ik dag en nacht blijven doorzitten." Japi, wie hem niet kent en nieuwsgierig is gemaakt moet echt bij een antiquariaat of wellicht de betere boekwinkel het Opus Magnum van Nescio aanschaffen. Het liefst in de uitgave waarin De Uitvreter,Titaantjes, Dichtertje en Mene Tekel zijn opgenomen. Slechts 150 pagina's, maar een leven lang plezier. Met dit boekje heb je dan ook ongeveer het meeste gelezen van wat Gronloh ooit heeft gepubliceerd.

Zeeland is voor mij onbekend gebied. Ik ben ooit een paar uur in Vlissingen geweest, een middag in Middelburg en dat was het. Mijn beeld van Zeeland is gecreëerd door Nescio. Gezeten aan de waterkant, de zon zien zakken in de zee en op de achtergrond de toren van Domburg even verder dan Veere. Dat beeld koester ik en zal ik blijven koesteren. Geen vakantie of laffe midweek mag dat teniet doen. Schaken is echter geen vakantie, het is ook geen dichten, het is geen bewegen en het is maar de vraag of het denken is. Het is staren en dan weten, of hopen te weten. Verzonken in jezelf en erachter komen dat je niets zeker weet maar dat je niet anders kan. Het pseudoniem Nescio betekent : "Ik weet het Niet". En zo is het. We weten niets. En een mooiere troost kan er bijna niet zijn in de bizarre tijd vijftig jaar na de dood van JFH Gronloh. We weten niets, en zullen het nooit weten.
Ik had naar Vlissingen moeten gaan.

Voor wie wil weten hoe het afliep met Japi? Hij stapte van de Waalbrug bij Nijmegen, nee, hij sprong niet, hij stapte. Op zijn kamer werden later zes briefjes gevonden met G.V.D. en één met Ziezoo.









Pim Fortuyn, Nederland, Noorwegen: de onschuld verloren

Zaterdag 30 juli 2011

Gisteravond was Pim Fortuyn postuum te gast bij Ivo Niehe, in de herhaling. Ivo sprak hem in Rotterdam en in Italië, tussen de gesprekken door werden fragmenten getoond uit verkiezingsdebatten, het historische gesprek na de gemeenteraadsverkiezingen 2002 met Witteman, Melkert en Rosenmüller. Fortuyn sprak mild en dan opeens  fanatiek. Soms als een romanticus, dan weer als een verbitterde strijder. Fortuyn voelde zich onbegrepen door de elite en geliefd door de grote massa. Hij wist zich al op voorhand zeker van een grote overwinning bij de landelijke Tweede Kamerverkiezingen die snel na de Gemeenteraadsverkiezingen zouden worden gehouden. Fortuyn profileerde zich overduidelijk als een man die de Islam als achterlijk beschouwde en de economische situatie in het land bestempelde als de Puinhopen van Paars.

2002. Toen ik gisteravond keek leek het geschiedenis. lang vervlogen tijden. Een tijdperk terug. Op 6 mei 2002, bijna iedere Nederlander weet wat hij op die dag deed, was ik met mijn kinderen in het Anne Frankhuis. Aanleiding was de film die op dodenherdenking werd uitgezonden en die een gesprek met jonge kinderen over de oorlog mogelijk maakt: La Vita e Bella met en door Roberto Benigni. Ondanks dat ze beiden in Amsterdam waren geboren waren we er nooit met zijn 3-en geweest. Dit was een goede aanleiding. In de auto terug spraken we over verdraagzaamheid, over goed en kwaad, over geweld en hoe het zo ver kon komen. Toen we genoeg hadden van het gesprek over lang vervlogen tijden ging de radio aan. Hij moest natuurlijk op een frivole zender, maar ik wilde eerst het nieuws horen. Radio 1. Pim Fortuyn vermoord. De kinderen waren jong, 9 en 13, maar zich ten volle bewust wat er gaande was. In stilte, maar met de hele weg Radio1 aan, reden we terug naar huis.
Het was gebeurd. Niet alleen Pim Fortuyn was vermoord, maar ook Nederland. De relatieve onschuld van het land was met een pistoolschot om zeep geholpen. En we wisten het alle drie, terwijl we niet konden bevroeden wat de impact de dagen erna maar ook nog vele jaren later op de Nederlandse maatschappij zou zijn.

Zoals Nederland toen door één man haar onschuld verloor, verliest nu Noorwegen door één man haar onschuld. Voor en Na. De markering. Waar in Nederland het slachtoffer postuum in beeld kan worden gebracht met markante beelden, staan daar in Noorwegen anonieme slachtoffers tegenover, het enige gezicht dat in het collectieve geheugen zal worden gegrift is het gezicht van de dader. Daar moeten de Noren het mee doen.

En de film van Benigni? Hoe een vader zijn uiterste best doet om in een wereld van haat zaaien de kinderlijke onschuld van zijn zoon te laten behouden.









De smaak van Thee , Multiculti en Slikker van de PvdA verslikt?

Vrijdag 29 juli 2011

"We gaan niet terug naar het multiculti thee drinken" , dat wordt de nieuwe leus van de PvdA, althans zo stelt de PvdA-strateeg Pieter Paul Slikker in een uitgelekte notitie. Er gaat nog over gediscussieerd worden maar de toon is helder. Thee-drinken is uit. Harde aanpak gewenst en de PvdA wil een antwoord op de naar eigen zeggen "succesvolle aanpak van het kabinet". Geert Wilders reageert direct, natuurlijk, zich half verslikkend in de ochtendthee haast hij zich om middels Twitter het Nederlandse publiek te laten weten dat:

geertwilderspvv: PvdA: roer om mbt harde aanpak allochtonen. Reden: kabinet is zo goed bezig. Met zo'n oppositie heb je geen vrienden nodig!

De uitgelekte notitie van Slikker komt op een lekker tijdstip. De commotie rond Breivik en de druk op Wilders om zich openlijk uit te spreken dat hij zich distantieert van elke associatie met Breivik is groot. De vijf zinnen van Wilders tot nu toe zijn niet genoeg. Wat is er heerlijker om even van die druk bevrijd te zijn en zich te kunnen richten op Cohen en zijn partij. Het gaat niet goed met de PvdA dat is helder. Het gaat niet goed met de gematigde partijen. Enkele weken terug verslikte Verhagen zich ook al in zijn ochtendrank toen hij in de Volkskrant uitspraken deed waar hij inging op de onderbuikgevoelens in het land. Hij legde een groot begrip aan de dag voor eenieder die bang is voor alle "buitenlandse" invloeden. In de strijd om de kiezersgunst wordt naarstig de weg naar verharding onderzocht. De zachte smaak van thee en een verkennend gesprek met mede-landgenoten hoort daar niet bij.

Als het antwoord op verharding, verharding is dan is de laatste nuance zoek.

De notitie van Slikker is nog niet besproken. Maar de woorden blijven hangen, vooral omdat ze lekker bekken. Wat de uitkomst van de strategie discussie ook gaat worden van het beeld van de nieuwe strategie van de Thee-Partij kom je niet meer zo snel af. Verslikt of niet. En Nederland, tja, Nederland. Wat gaan we drinken?

Het gaat zwarte koffie worden, sterk en ongezoet met een bittere nasmaak en bruin bij de drinkrand.







Hugo Claus en Geert Wilders In Therapie

Donderdag 28 juli 2011

Geert Wilders Tweet, Tweette en zal Tweeten, Hugo Claus ziet beleefdheid als het grootste wapen en op de bank bij psychotherapeut Peter Blok bij In Therapie wordt geduld gepredikt.

Gelukkig is het komkommertijd. Dat schept ruimte. Voor ingetogenheid, voor nadenken, voor de kracht van herhaling en voor lange avonden met een Zomergast.

Als het geen komkommertijd was geweest, en Pauw en Witteman of Knevel en van den Brink er nog elke avond zouden zijn dan waren de rapen gaar geweest. Links en Rechts aan tafel om niet alleen over Griekenland en de Hoorn van Afrika te praten maar vooral over Noorwegen, de psyche van Breivik, de reactie van links en het uitblijven van de reactie van rechts. Wilders reageert. Middels de tweet. En dat wordt hem kwalijk genomen. Er wordt een zwaar beroep op hem gedaan om zich luid en duidelijk uit te spreken, niet alleen door Dibi en Cohen, maar nu ook door het conservatieve kamp. Bart Jan Spruyt wil ook uit de mond van Geert Wilders horen dat hij zich openlijk distantieert.
Ondertussen wordt de sfeer er niet beter op. De verharding neemt toe en over de rug van de slachtoffers in Noorwegen wordt een kille strijd gevoerd op Twitter en in sommige media. Waar de moord op Fortuyn rechts vleugels gaf lijkt links zich nu op te
richten en argumenten gevonden te hebben waarom het haatzaaien van Wilders c.s. wel degelijk tot geweld kan leiden. Het zou de linkse politici sieren als ze het geduld zouden vinden om voor zichzelf uit te zoeken wat er misgegaan is en waarom een vertrouwen in een open en op solidariteit gebaseerde samenleving wel degelijk bestaansrecht heeft. Juist het inhakken op de politieke tegenstander die rustig vanaf zijn Blackberry tweemaal daags Tweet legt het onvermogen van de huidige sociaal-democratische politici bloot.

Hugo Claus vertelde ons gisterenavond postuum in een herhaling van een herhaling van een herhaling, komkommertijd waardig, wat de kracht is van het wapen van de beleefdheid. Beleefd hoeven we niet te zijn tegenover de dader, ene Breivik uit Noorwegen, maar een koele beleefde respons richting Wilders heeft meer kracht dan het geschreeuw van nu. Juist nu zou de sociaal democratie de kracht naar zichzelf toe moeten trekken in plaats van afhankelijk te zijn van de man die waarschijnlijk iets gaat zeggen waar ze juist niet op zitten te wachten. Het is goed dat het nog een paar weken duurt voordat Henk en Ingrid terug zijn van vakantie, het is goed dat het nog een paar weken duurt voordat Pauw en Witteman de onderste steen boven willen hebben. Het zou goed zijn als Dibi en Cohen de handen ineen zouden sluiten en dat doen wat ze moeten doen: vertrouwen uitspreken in de democratische samenleving en de angel uit de denkbeelden van Breivik c.s. halen. Daar is nog even tijd voor.
 
Ondertussen kijken wij naar In Therapie en Zomergasten.







Honderdtwintig Woorden: De hoofddoek en de Moslima

Woensdag 27 juli 2011

Onderstaande tekst is eerder verschenen op de site: 120 Woorden, ook van mijn hand. De tekst beslaat 120 woorden, aanleiding was het ontslag van een Moslima bij een plaatselijke HEMA



Ommezwaai


Na de wisseling van de wacht was niets meer hetzelfde.
Waar ik met mijn hoofddoek om altijd mijn worsten kocht, werd nu ineens mijn vriendin ontslagen.
Om de doek.
Op straat werd ik anders bekeken.
Mijn voddenkop wilde het niet meer begrijpen.
Wilde ik nog wonen in dit land.
Ben Ik zo veranderd, of is de tijd nu aangebroken om opheldering te vragen.
Ik wilde een verklaring, al moest ik er om smeken.
Op pad ging ik, lopend, fietsend, treinend en met de auto.
Overal vragend naar wat er in dit land was veranderd.
In mijn haast om de verklaring te krijgen reed ik te snel en werd aangehouden.
Mevrouw, dat kost geld, u mag hier nog steeds maar 120.

























Rekensommen Noodhulp aan Griekenland en de Hoorn van Afrika

Dinsdag 26 juli 2011

De noodhulp aan Griekenland is honderd maal groter dan de hulp die nodig is aan de mensen in de Hoorn van Afrika. Althans, als je de simpele rekensom kunt maken: 159 miljard Euro gaat er volgens de laatste berekening richting Griekenland. In Afrika is 1,1 miljard Euro nodig komend jaar om de Hongersnood van ongeveer 10 miljoen mensen op te lossen. Een kleine 100 Euro per persoon.

Nu moet je de 159 miljard Euro aan Griekenland splitsen in het geld dat van de overheden komt en het geld dat verwacht wordt van de private sector. Respectievelijk 109 miljard en 50 miljard. Om het helemaal eerlijk te doen delen we de bijdrages over het aantal jaren dat de lening (zeg maar gift) gaat lopen. Dan komen we tot een jaarlijkse bijdrage, als we uitgaan van de EU en het IMF, over een bijdrage van 159 miljard gedeeld door 3 jaren van ongeveer 52 miljard euro per jaar. Gaan we uit van de Nederlandse berekeningen, model Jager, dan is de jaarlijkse bijdrage ongeveer 17 miljard euro per jaar.
Ook in Griekenland wonen ongeveer 10 miljoen mensen. Als elke Griek honderd Euro per jaar doneert dan is de Hoorn van Afrika voorlopig gered. De Grieken kunnen dat natuurlijk niet zelf betalen. Honderd Euro per persoon per jaar is fors. Loopt al snel op tot bijna een tientje per maand. Zeg maar een flesje Ouzo per maand.

Als de EU nu in de wirwar van berekeningen de gulle gift van de Griek meeneemt in de lening aan dat land, dan zijn we met een 1,1 miljard Euro extra klaar. Honderdnegenenvijftig miljard aan Griekenland wordt honderdzestig miljard, geen hond die dat merkt. En of we dat nu door 3 of door 9 delen zal de gemiddelde Griek niets uitmaken. De Ouzo hoeft er niet voor te blijven staan en hij draagt ook nog bij aan het welzijn van de wereld. Een vorm van Good-feeling. Daar bijgenomen dat giften ook nog aftrekbaar zijn voor de belasting wordt het helemaal een win-win situatie.

Ik stel voor dat de grote rekenmeesters Rutte en De Jager met enige spoed richting Brussel vertrekken om dit voorstel in te dienen. De Grieken komen dan de zomer door met hun Ouzo en in de Hoorn van Afrika kan een begin worden gemaakt met de voedselhulp. En laten we eerlijk zijn: als ze het een beetje slim brengen dan is er sowieso geen hond meer die het snapt en is de menselijkheid toch weer een beetje terug.










Zomergasten, In Therapie en helende Kunst

Maandag 25 juli 2011

Als Marc-Marie Huijbregst zijn mond open doet bij De Wereld Draait Door dan is het eerste wat ik denk: praat eens normaal, doe gewoon, maf typetje! Gisteren was hij te gast bij Zomergasten en een hele avond lang geen gekke stemmetjes, geen raar typetje maar een gevoelige man die wars is van ruzies, met ontboezemingen kwam en naast wat hoogwaardige Kitsch ook prachtige fragmenten liet zien met als uitsmijter de film: Chere Inconue met in de hoofdrol Simone Signoret. Ik had bedacht met de televisie in slaap te gaan vallen, maar ben wakker gebleven tot aan de dramatische slotscène van de nachtfilm toe. Deze eerste aflevering Zomergasten met Jelle Brandt Corstius maakt de uitzending vanavond van In Therapie overbodig. Een betere tv-therapie is haast niet te bedenken.
Ik heb helaas geen lijstje bijgehouden van fragmenten die Marc-Marie liet zien, maar in mijn herinnering weinig tot geen enkel fragment van vaderlandse bodem. Geen publieke omroep producties, geen RTL fragmenten maar vooral veel BBC, Frans en Amerikaans. Welhaast alles op het snijvlak van Kunst en Kitsch. Over de waarachtigheid van emoties, gespeelde sentimenten en echte sentimenten. En daar zat hem altijd bij Marc-Marie de crux. Hoe geestig soms ook, het gekunstelde mannetje bij DWDD kon me nooit bekoren. Gisteravond wel. En dat was zeker de verdienste van Jelle Brandt Corstius zoon van beroepsruziemaker Piet Grijs, Battus, Hugo Brandt-Corstius. Los van de waan van de dag, en dat was na dit weekend ook wel even nodig.
Een avond Zomergasten zoals gisteravond stemt mild, nuanceert en laat je zelfs van de Russische Marco Bakker genieten.

Niet het hoogtepunt van de avond wat betreft de kwaliteit van het fragment maar wel wat betreft het idee was het optreden van Jessye Norman die in Parijs 1989 het Franse Volkslied La Marseillaise mocht zingen tijdens de herdenking van de Franse Revolutie. Kunst en Cultuur, zo betoogde Huijbregst, is er voor het volk, het brengt mensen bij elkaar. Dit is ook voor Henk en Ingrid bedoeld en ook zij genieten hiervan. De immense bezuinigingen in de Nederlandse cultuursector maken de infrastructuur kapot die nodig is om mensen bij elkaar te brengen. Zijn historisch bewustzijn ging nog een stapje verder en hij haalde Churchill aan. Toen Churchill tijdens de Tweede Wereldoorlog gevraagd werd om drastisch te bezuinigen op de cultuur sector in verband met de uit de pan rijzende oorlogsuitgaven scheen Churchill gezegd te hebben: But, what then are we fighting for? Met andere woorden, welke waarden zijn we aan het verdedigen op vreemde bodem als we onze eigen waarden verkwanselen.

En zo is het.







Parijs, Oslo , Dagboek , Amy Winehouse, en de Tour

Zondag 24 juli 2011

Drie weken lang heeft Dagtaak in het teken gestaan van de Tour de France, Frankrijk en Franse ballades. Alsof de wereld ondertussen heeft stil gestaan Was het maar zo. The News of the World was er wel degelijk deze weken. Griekenland, Murdoch, Afrika en het drama in Noorwegen. Vandaag de grote intocht in Parijs en op hetzelfde moment welhaast de grote herdenking van het massacre in Oslo. Breivik, want zo heet de man die de moorden op zijn geweten heeft, vond zijn daad "gruwelijk maar noodzakelijk". In een uitvoerig Dagboek bijgehouden op internet heeft hij tijdenlang zijn visie en de noodzakelijkheid van zijn actie bijgehouden. Meer dan 1500 pagina's zijn beschreven met motieven die tot zijn daad hebben geleid. Had het daarbij gelaten. Een duizend vijfhonderd pagina's is bijna een oeuvre. De jaarlijkse Nobelprijs voor de literatuur had je er niet mee gewonnen, maar je was onschuldig gebleven en de onschuldigen waren in leven gebleven. En de daad is toch met geen pen te beschrijven.

Minder onverwachts en abrupt is het vroege overlijden van Amy Winehouse. De jazz- en soulzangeres die het afgelopen jaar al meermalen duidelijk maakte aan haar band en het publiek dat ze er genoeg van had. Stomdronken op het podium, haar verslaving aan drugs en alcohol bezongen. Zevenentwintig jaar. Op de diverse fora op internet wordt ze in het rijtje geplaatst met Jimi Hendrix , Kurt Curbain en Jim Morrison. Of dat zo is moet nog blijken in de toekomst.

Vandaag de aankomst in Parijs. De wereld staat dan ondertussen weer even stil als alle ogen gericht zijn op de Champs Elysees, de Eeuwige Jachtvelden. Het hiernamaals waar de doden elkaar treffen. Het moet gek lopen als Ewans de Tour niet winnend afsluit. De Man van Down Under. Symbolischer kan het niet. De wereld op zijn kop.


Amy Winehouse trad in oktober in Parijs op. De afsluiting van de Tour des Ballades.





Tourette

"Een ticje vreemd of Gilles de la Tourette à la carte, Jaap van Dijkhuizen" (lees ook de Dagtaak over het boek)

 
Reiny deJong-Smit, De behandeling

De Behandeling, omgaan met borstkanker
lees ook artikel: De Gelderlander

Huub Klinkenberg

"Bewustworden, de ontwikkeling van de mens" van Huub Klinkenberg.
"Alsof veel puzzelstukjes op zijn plaats vallen" uitgave Nieuwe Druk, 2014. In de boekwinkel of online


Blogparel

Dagtaak is winnaar van de publieksprijs en 2e bij de vakjury voor de column over de 250 van Teeven en de barbecue voor Syrië


Seksueel misbruik

Het veel bekroonde boek van Heidi Hassenmüller over seksueel misbruik. Nu in vertaling beschikbaar.
Advertentie Google

Kind van de toekomst

Kind van de toekomst, Kathy Beckers, verhalen over het verlies van een baby. Lees ook Dagtaak


Keuze uit Dagtaak deze week

Het syndroom van Gilles de la Tourette, "een ticje vreemd"

Kootje komt van link, over Geert Wilders, de EU verkiezingen en het populisme

ZZP'ers en schijnzelfstandigheid

Thé Lau moet stoppen: Alcohol en tranen

Over het slepen met bejaarden en het sluiten van de verzorgingshuizen

U lijkt wel verliefd?

De onschuld van Joris Demmink

publieksprijs Blogparel 2013

Uitgeverij Nieuwe Druk verzelfstandigd


Guus Dijkhuizen overleden
Guus Dijkhuizen

De nieuwe verhalenbundel van Guusdijkhuizen is uit:Narigheid in Ribfluweel

Terug naar Bandung

Bestel: Terug naar Bandung

In Terug naar Bandung vertelt Femmy Fijten het verhaal van een man die na 60 jaar terugkeert naar Indonesië, het land waar hij vocht en lief heeft gehad.

Omarmd zowel door de Indische gemeenschap als door veteranen.
Met Pa valt niet te Feesten


Trailer van: Met Pa valt niet te feesten, het nieuwste boek van Guus Dijkhuizen, 10 oktober gepresenteerd aan Ed van Thijn. Uitgegeven bij Nieuwe Druk.
Advertentie2

Eigen bedrijf starten


Coaching en advies tijdens en voor de start van uw eigen bedrijf. Van bedrijfsidee tot bedrijfsplan tot implementatie.

Nieuws: Samenwerking met Uitgeverij Nieuwe Druk beklonken
Gewoon Guus

Ron Jansen werd in De Gelderlander "de Gelderse Jacques Vriens" genoemd. Voorlezen vanaf ca 5 jaar.
(c) Ton van Eck 2014