|
Dagtaak Elke dag een korte column met reflectie op het nieuws, de actualiteit, opvallende gebeurtenissen of publicaties. Meestal mild en poëtisch, soms bijtend cynisch. Volg Dagtaak via twitter:http://twitter.com/#!/@dagtaak mail: dagtaak.tve@gmail.com Dagtaak is goed geïndexeerd door o.a. Google, type Dagtaak + trefwoord, of zoek direct op een woord uit de titel in de zoekbalk op de site. Dagtaak is een initiatief van TVE Tekst en Advies (Ton van Eck). De 15 meest gelezen columns van het afgelopen kwartaal vindt u hier. |
|
|
| Overzicht week 14: 3 april tot 10 april 2011 Zaterdag Muziekdag: Roger Waters, Champions League in de Gelredome Zaterdag 9 april 2011 
Roger Waters en Hans Hillen zijn leeftijdsgenoten. Ze schelen een
kleine 4 jaar in het voordeel van Hans. Beiden hebben ambities: Hans
pakt groots uit door ons defensieapparaat klein te maken en aan te geven
dat ons militair apparaat klaar is voor de Champions League. Roger door
zijn project The Wall van dertig jaar geleden nog grootser neer te
zetten en vooral niet te bezuinigen op inzet van militaire middelen. Hij
speelt de ene Champions League finale na de in de mooiste stadions van
Europa. Gisteravond was het eindelijk weer eens genieten in het
Gelredome. Tot op het laatste kaartje uitverkocht. Het verhaal
van The Wall is genoegzaam bekend. Pink, de hoofdfiguur uit de muzikale
rockopera ondergaat de ene frustratie in zijn leven na de andere.
Verlies van zijn vader, gebukt onder het onderwijssysteem,
overbeschermde moeder, mislukte liefdes. De frustraties dragen bij tot
de opbouw van een muur tussen hem en de rest van de maatschappij. Hij
vindt zijn uitweg in geweld en megalomane ambities die hem tot een
charismatisch dictator maken. Uiteindelijk komt hij tot inkeer en wordt
gedwongen de symbolische Muur af te breken. Toen The Wall werd gemaakt
in 1979 was de Muur vooral een symbool van de pyschologische barriere en
liet het zien wat opgebouwde frustraties kunnen bewerkstelligen. Macht
en machteloosheid. The Wall stond tien jaar later symbool voor de val
van de Berlijnse Muur. In een groots spektakel werd de rockopera in
Berlijn opgevoerd met de boodschap van niet alleen pyschologische, maar
vooral ook politieke bevrijding. Iedereen die dat toen Live op televisie
gezien heeft of er zelfs bij was voelt nog steeds de rillingen en de
emoties bij het omhalen van de nagebouwde muur op het podium. Roger
Waters staat er niet om bekend dat hij zijn muzikale hoogtepunten nieuw
leven in blaast. Zo ook gisteren niet. Geen verrassingen in de
play-list. Nauwelijks veranderingen in de opbouw van de nummers. Je kon
de elpee van dertig jaar geleden er zo naastleggen. Maar wat een
vernieuwing in theatrale uitvoering en symboliek! In een spectaculaire
visuele show toont Roger Waters dat we nog geen stap verder zijn gekomen
sinds 1989. Sterker nog, in rap tempo bouwen we nieuwe muren op. Muren
gestoeld op de illusie dat alles groter, sneller en beter moet worden.
De nieuwe machthebbers zijn de Apples, de Microsofts en de Mercedessen.
Nieuwe wereldleiders hebben geen antwoord evenmin als dat we ons heil
moeten zoeken bij fundamentalistische overtuigingen. Of ze nu Joods,
Christelijk of Islam georienteerd zijn. Op de tientallen meters lange en
hoge muur worden in razend tempo de leuzen en beelden van de moderne
tijd geprojecteerd. Ook deze muur valt uiteindelijk. Hillen heeft vast de show gezien. Afbreken die boel. We gaan een nieuwe tijd tegemoet. Een Champions League finale waardig. . Donderdag Afspraak is Afspraak Donderdag 7 april 2011 
Volgens de toen geldende afspraken heeft D66 Kamerlid Berndsen 20
duizend Euro ontvangen voor dubbele woonlasten die ze als korpschef had.
Ze betaalt dit bedrag terug. Volgens de toen geldende afspraken heeft
ING Topman Hommen een miljoenenbonus ontvangen. Hij betaalt deze bonus
via de belastingen terug. De altijd voor de kleine man in de bres
springende Lodewijk de Waal (voormalig FNV) heeft als erelid namens de
overheid zitting in de Raad van Commisarissen van ING en zou er volgens
de toen geldende afspraken op toe zien dat de bonuscultuur in de perken
zou worden gehouden. Hij heeft met de bonus ingestemd Volgens de toen
geldende afspraken heeft oud minister en oud kamerlid Korthals Altes €
350.000 aan wachtgeld ontvangen. Of hij dat terug gaat betalen lijkt
onwaarschijnlijk. Volgens de toen geldende afspraken is dat ook niet
nodig. Volgens de toen geldende afspraken heeft KPN Topman (sinds
vandaag oud KPN Topman) volgens Pauw en Witteman de afgelopen tien jaar
veertig miljoen Euro verdiend. Zouden er nu afspraken zijn gemaakt dan
zou hij dat gerust voor een kwart minder doen, maar afspraak is
afspraak. En zonder ons te houden aan afspraken is er geen fatsoenlijk
leven mogelijk, aldus Scheepbouwer. Zit wat in. Volgens
de toen geldende afspraken zou pensioen geindexeerd uitgekeerd worden
vanaf 65-jarige leeftijd. Volgens de toen geldende afspraken zouden
mensen met een Wajong/ Wao of Wia uitkering inkomensbescherming krijgen
en behouden. Volgens de toen geldende afspraken zou er rechtszekerheid
bestaan rond de hoogte en duur van de WW uitkering voor mensen die
ongewild en onbedoeld hun baan verliezen. Volgens de toen geldende
afspraak zouden Anouk en Unorthoxia altijd van elkaar blijven houden en
nooit vreemd gaan. De Wereld draait Door en niets is zo
veranderlijk als de mens en zijn woord.Volgens de toen geldende afspraak
laat Matthijs Draait Door zich kaal scheren als ADO in de top 5 eindigt
dit jaar. Zou mooi zijn als dat gaat gebeuren dan is er er tenminste
nog een Haagse belofte waargemaakt. En laten we dat dan maar als de
nieuwe Balkenende Norm beschouwen. Woensdag Eicellen of IJscellen? Woensdag 6 april 2011  Het
zal even wennen zijn maar het zal niet lang meer duren voordat de
volgende advertenties zullen verschijnen: "Gepensioneerd ouderpaar zoekt
lieve fitte ravot-oppas" , of " Met spoed kleuterleidsters gevraagd in
pensionado-oord nabij Marbella". Of "Belasting advies voor
pensioengenieters met kinderbijslag". Als het aan het AMC in Amsterdam
ligt dan sluit Nederland zich vanaf vandaag aan bij de ontwikkeling die
in tal van andere landen al lang gemeengoed zijn. De mogelijkheid om
eicellen te laten invriezen en te bevruchten op een moment dat de moeder
er klaar voor is. De richtlijnen voor het toepassen van deze medische
ingreep zijn nu nog geconcentreerd op het terugplaatsen van de eicel bij
vrouwen tot 45 jaar. Ook het argument dat deze mogelijkheid een
oplossing kan bieden voor vrouwen die door een ziekte, bijvoorbeeld na
chemokuur bij kanker, hun vruchtbaarheid dreigen te verliezen, roept
positieve reacties op.De argumenten van een eventuele ziekte of de leeftijdsgrens van 45 lijkt er bij gesleept te zijn om bij het Nederlandse volk en de Nederlandse politiek gedoogsteun te krijgen. Wie wil het een vrouw van zeg 43 jaar onthouden om een kind te mogen krijgen, geboren uit een gezonde eicel die ze een paar jaar daarvoor heeft laten invriezen, net voordat ze op medische gronden een behandeling heeft moeten ondergaan met groot risico dat haar vruchtbaarheid zou worden aangetast? In een interview van een jaar geleden op de website van Vrij Nederland waar ook Sjoerd Repping, hoogleraar voortplantingstechnologie AMC, aan het woord kwam werd al de grens van vijftig jaar geopperd. Ook die grens was niet medisch of opvoedkundig gemotiveerd, maar meer als mogelijkheid met de natte duim omhoog. Laten we onszelf niet voor de gek houden. Als het medisch technisch mogelijk is en we beetje gewend zijn aan het idee dan zal de leeftijdsgrens steeds verder komen te liggen. In Harlingen is een 62-jarige vrouw na een vruchtbaarheidsbehandeling in Italie behandeld en inmiddels bevallen. Even wennen dus. In de Verenigde Staten wordt geadverteerd met de "Freeze your clock-service". Bevries je biologische klok en ontdooi die op een later moment. Vooral het woord service klinkt nobel. Dienstbaar, faciliterend, nu te druk met werk? carriere maken? nog geen zin in vaste partner? of simpelweg er nog niet uit of je ooit nog een kind wilt. Geen punt "Freeze your Clock" en we zien u terug op een later tijdstip in uw leven als U er klaar voor bent. Ik snap de trots van de medische wereld dat ze hier toe in staat zijn, ik snap de vrouwen die in een schrijnende situatie zitten. Ik snap veel, maar mijn ouder wordende hersens fluisteren mij in dat we met gekkigheid bezig zijn, dat we de maakbaarheid van het leven schandeloos aan het overdrijven zijn. Wellicht dat het mogelijk is om in de nabije toekomst het deeltje van de hersenen dat de jeugdige flexibiliteit in zich draagt te isoleren en in te vriezen. Zodat deze in een latere fase van het leven weer geïmplanteerd kan worden en we ons ook nog op hoge leeftijd kunnen vinden in de mogelijkheden van de moderne technologie. Ik zal de eerste zijn die zich aan gaat melden. Tot die tijd weiger ik het een gezonde ontwikkeling te vinden. Bunga Bunga, Marco Kroon en de kroket Dinsdag 5 april 2011 
Toen mijn broertje 5 werd, was ik bijna 10. Hij gaf een feestje. Er
waren 6 kinderen te gast. In totaal zaten we met acht kinderen aan tafel
toen de spelletjes achter de rug waren (inclusief mijn broertje en ik).
We hadden verstoppertje gespeeld, iets met een blinddoek en een ezel en
vast nog wat dingen die ik nu vergeten ben. Het geheugen is selectief.
Toch herinner ik me precies wat er aan tafel gebeurde. Een van de
kinderen pakte gelijk een handje frites en twee kroketten en begon te
eten. Marike at eerst haar bordje frites op om de kroket tot het laatst
te bewaren, en zo deed ik dat ook. Toen ik de frites op had pakte ik
mijn kroket waar ik recht op had, er waren er immers precies acht.
Marike graaide mis. En begon hard te huilen. Zo hard dat mijn vader aan
kwam snellen, de kroket op mijn bord zag, mij een fikse draai om de oren
gaf en mij naar boven stuurde: ik had de kroket van Marike gepakt en
als oudste moest ik het goede voorbeeld geven. Het is nu zo'n veertig
jaar geleden maar nog steeds voel ik de behoefte om mijzelf te
verdedigen. Ik heb het adres van Marike nooit achterhaald, maar ik hoop
dat ze dit leest. Echt, het was niet mijn schuld! Ik had hoogstens even
kunnen wachten, als oudste, alvorens ik de laatste kroket pakte. Veroordeeld
worden om iets wat je niet hebt gedaan is traumatiserend. Ik had alle
schijn tegen. Was de oudste, had als enige nog een kroket op mijn
liggen, en als rossig jongetje kreeg ik bij de eerste de beste ware of
niet ware beschuldiging ook nog een vuurrood hoofd. Ik had mijn
uiterlijk tegen. Gisteren was de eerste zittingsdag van
Kapitein en Ridder Marco Kroon. Zijn priveleven ligt op tafel ("ik had
een spaarkaart bij de seksshop") , de schijn tegen (uit de enige haren
op zijn lichaam, 2 borstharen, blijken sporen van cocaine), en zijn
uiterlijk tegen (daar snap ik niets van, maar dat zegt Marco zelf, hij
heeft toch zelf zijn haren afgeschoren en lijkt sprekend op minstens een
kwart van alle spelers uit de vaderlandse voetbalcompetitie, en niet
alleen de vaderlandse). Het kan zomaar zijn dat hem een borsthaar
aangenaaid is (matennaaierij komt ook bij veel voetballers voor) en dat
blijkt dat deze Ridder niets te verwijten valt, op zijn spaarkaart na
dan. Sparen bij een seksshop doe je niet. De man is voor de rest van
zijn leven gestigmatiseerd, schuldig of niet, en wij smullen bij de
verhalen. Rectificatieberichten op TV of in de krant zijn niet sexy, die
lezen of horen we toch niet. Hoe moet Marco verder met de rest van zijn
leven als blijkt dat hij onschuldig is? Morgen Sylvio en
Bunga Bunga in de rechtszaal in Italie. Hier lijkt het niet om de
schuldvraag te gaan, maar om de strafmaat en hoe hij zich hier uit gaat
redden. Maar is dat wel zo? De enigen die daar wat zinnigs over kunnen
zeggen zijn de gasten die aanwezig waren op het feestje, zeg maar de
Marikes van de kroketten. Berlusconi gaat achtenzeventig (78!) getuigen
op laten roepen. Namen die nu uitgelekt zijn, zijn onder meer van
Clooney en ook grote namen uit de voetballerij worden genoemd. Het
belooft een groot mediaspectakel te worden met een rode loper richting
de ingang van de rechtszaal. De Oscar-uitreiking zal er bij in het niet
vallen. Drie vrouwelijke rechters mogen de zaak beoordelen. Wordt het
een mannen-onder-elkaar proces waarin ze elkaar de hand boven het hoofd
gaan houden of zouden er toch matennaaiers bij zijn? Het zal een van de
twee worden. Berlusconi naar het gevang? Daar wil voorlopig nog niemand
in geloven. Dat zijn mediaconglomeraat er wel bij zal varen is haast wel
zeker. Bunga Bunga. Als ik een naam zou moeten verzinnen voor een nieuw
roddelblad, dan wist ik het wel! Maandag 4 april Geen stukje Maandag 4 april 2011 Na twee volle maanden Dagtaak nu de dag die ik steeds heb gevreesd. De dag dat ik er niet aan toe kom een column te schrijven. Ik schrijf mijn stukje elke morgen tussen half acht en half negen. Daarna een plaatje erbij zoeken, een snelle, soms te snelle, correctie en dan online. Soms komt het voor dat andere dringende werkzaamheden, zoals telefoontjes, de hond, een afspraak die echt niet anders kan, er de oorzaak van zijn dat het geen negen uur maar half tien of een enkele keer na tienen wordt. Ik heb daar vrede mee. De deadline is door mijzelf bedacht en omdat ik aan niemand anders dan aan mijzelf verantwoording af hoef te leggen is een overschrijding van de deadline geen punt. Denk ik, vind ik, weet ik. Maar in mijn hart vind ik het vreselijk. Van de meer dan zestig verschenen columns waren er ruim vijfenvijftig voor negen uur klaar. De inspiratie voor de column haal ik uit de ochtendkranten, online of de papieren versie, uit de programma's die ik de dag ervoor heb gezien, of zomaar puttend uit mijn geheugen en wat ik passend vind binnen het thema van de dag. Vandaag is er geen thema. Ik sla het lezen van de krant over, en gisteravond ben ik tijdens het voetbalprogramma in slaap gesukkeld. Ik zag nog net hoe een getatoeerde held een meesterlijk doelpunt maakte waardoor Twente grote kans maakt wederom kampioen van Nederland te worden. De uren daarna zijn besteed aan de voorbereiding: kleding klaarleggen, telefonisch overleg, echtelijke gesprekken en gestaar in de ruimte; van de begrafenis waar we zo heen gaan. Een triest sterfgeval in de uiteengevallen familie van mijn vrouw. Ik wist al dagen van het tijdstip, ik wist al dagen van de emoties die er zouden komen, ik wist al dagen dat het me deze ochtend niet zou lukken de Dagtaak fatsoenlijk voor te bereiden. Ik ga dit stukje dan ook niet aankondigen via kanalen die ik normaliter gebruik. Voor dagen als deze moet ik eigenlijk wat columns achter de hand houden, zo heb ik mezelf steeds voorgenomen. Maar dat kan ik niet. De spontane inval van de ochtend maakt het stukje. Ik ga me aankleden. Morgen weer een Dagtaak. Zondag 3 april Elevator Pitch, Twitter en de Filosofie Zondag 3 april 2011  Kort
en bondig formuleren is een kunst. Tenminste, als we daar de eis aan
stellen dat datgene wat we formuleren ook nog helder moet zijn voor de
ontvanger. Mij bezorgt het hoofdpijn en zenuwaanvallen "Kunt u in twee
zinnen aangeven waarom we met u in zee moeten gaan?" of "Leg nog eens in
een twee woorden uit wat de essentie is van uw verhaal?" Aan het eind
van je betoog tijdens een mooie lezing wil je net beginnen aan de
slotwoorden die je zorgvuldig hebt voorbereid met enkele geestige
kwinkslagen erin, tot de dagvoorzitter je onderbreekt: "Heer Dagtaak,
wilt u gezien de tijd, uw betoog binnen de minuut afronden". Een
beroemde anecdote, van de week opnieuw gehoord op de radio, verhaalt
over de Franse President Pompidou die bij Chroetsjov (Sovjet Unie,
partijleider, eind jaren vijftig, begin jaren zestig) op bezoek gaat en
vraagt: Kunt u in een woord aangeven hoe de Russische Economie ervoor
staat? Chroetsjov denkt even na, en zegt: Goed! Pompidou vindt bij nader
inzien dit antwoord toch te kort, en vraagt, "Meneer Chroetsjov, U zegt
"Goed", misschien kunt u de vraag voor een beter begrip in twee woorden
beantwoorden over hoe de Russische economie ervoor staat? Chroetsjov
kijkt hem aan en zegt: "Niet goed!. Wij zouden nu zeggen: U
heeft nog 131 tekens over!, maar de anecdote is niet alleen grappig,
maar ook leerzaam. We worden gedwongen om ingewikkelde vragen en
problemen te beantwoorden in kort en klein bestek. Jezelf presenteren in
de tijd die een lift erover doet om van 1 naar 10 te gaan ("Elevator
Pitch"). Een samenvatting te geven van een boeiend debat, of voor mijn
part een voetbalwedstrijd, in de halve minuut tussen twee reclameblokken
door, bij een artikel dat als zeer boeiend en interessant op Twitter
als lezenswaardig wordt aanbevolen staat tussen haakjes (" slechts 2
minuten leestijd"). Ik ben dan ook blij dat we eens per
jaar een maand de tijd nemen om onszelf rust, ruimte en tijd te gunnen
om wat langer bij de grote vraagstukken stil te staan. Gisteren was de
aftrap van de maand van de filosofie. Het vakgebied bij uitstek waar
goede formuleringen centraal staan en waar we niet zouden moeten zeuren
als de spreker of schrijver een minuutje extra de tijd neemt om ons de
essentie van het probleem nog een keer uit te leggen, voor alle
duidelijkheid. Ik verheug me erop: "nee hoor, we doen geen elevator
pitch deze maand, maar we nemen de trap!" De voorzitter van het
symposium die niet de spreker maant tot snelheid maar het publiek extra
aanzet tot aandacht om de gesproken woorden goed te laten doordringen.
Geen Twitterberichten meer met aankondigingen van de hoeveelheid
benodigde tijd om iets te lezen, maar een aanbeveling om er eens goed
voor te gaan zitten. De Franse cultuurfilosoof Pascal Bruckner wordt
voor zijn doorgezakte boekenkast gefotografeerd voor de Volkskrant alsof
hij wil zeggen: Dit heb ik allemaal nodig gehad om tot mijn uitspraken
te komen! Sterker was geweest als hij in plaats van zijn zwarte stappers
mooie sloffen zou hebben aangetrokken. Huiselijk, rust uitstralend en
vooral de illusie van "de tijd ervoor nemen". Dan pak ik
de krant die mijn geest moet scherpen, nooit te beroerd geweest om lange
stukken aan de "man" te brengen. Ik verheug me op een prachtig verhaal
over de noodzaak tot nadenken en elkaar de tijd gunnen om uit te praten,
begrip is belangrijker dan tijd, zoiets. Het NRC heeft deze maand
aangegrepen om zich populair te maken bij het "Socialmediavolk". De
twittercanon van de filosofie. Twee filosofen vatten de ideeen van 's
werelds grootste denkers samen in 140 tekens! De elevator Pitch van
Plato, van Descartes, van Seneca. Als we dan ook nog de
Koran en de Bijbel in 140 tekens gaan samenvatten dan is in elk geval
boekverbranding niet meer nodig. We kieperen met zijn allen tijdens de
maand van de filosofie onze mobiele telefoons op de brandstapel.
Nadenken kost teveel tijd. |
|
